Sponsoractie Peter en Jan Hodes ten einde

Met het einde van de Tour d'Afrique is er ook een einde gekomen aan de sponsoractie van Peter en Jan Hodes t.b.v. de stichting Malaria No More! Nederland.

Er zijn maar liefst 59 personen en organisaties die gezamenlijk een bedrag van 7.470,47 euro hebben gedoneerd aan de stichting. Een record bedrag voor een particuliere sponsoractie.

Malaria No More! Nederland kan met de opbrengst ervoor zorgen dat er 747 klamboes aangeschaft en gedistribueerd worden waarmee het leven van zo'n 2.240 kinderen (!!!) beschermd kunnen worden tegen de dodelijke steek van een malariamug. De stichting zal dit bedrag toekennen aan een door haar geselecteerde en ondersteunde malaria-interventie in Afrika.

Namens het bestuur en de directie wil ik Peter en Jan Hodes, zijn familie, allen die gedoneerd hebben en allen die publiciteit over deze actie mogelijk hebben gemaakt, van harte bedanken.

Met vriendelijke groeten,

Margret van Gaalen
Programme Manager
Malaria No More! Nederland

Jan en Peter in Zuid-Afrika

Inmiddels zijn Jan en Peter in Zuid-Afrika aangekomen en een paar honderd kilometer verwijderd van de finish in Kaapstad. Zaterdag 9 mei komen zij daar aan en worden ze opgewacht door Martine die nu in het vliegtuig zit.
Jan en Peter hebben nog steeds geen contact kunnen krijgen via internet. Vanuit het thuisfront laat Brechtje weten dat de dagetappes zwaar zijn en het eigenlijk tegenvalt.
Deze dagen zijn de laatste loodjes en die zijn meestal het zwaarst.....

Toitoitoi, zet 'm op, Jan en Peter, zodat jullie zaterdag juichend over de finish kunnen!

Steun Jan en Peter moreel tijdens hun laatste etappes en maak uw bijdrage over op de rekening van Malaria No More - 56.10.25.312 - o.v.v. "Peter Hodes". Ze zijn zo'n 5000 euro verwijderd van het streefbedrag van 11.777 euro. Welk bedrijf durft BEST Experience The Difference te volgen die met 0,10 cent per kilometer sponsorde??

- Margret van Gaalen

Ook Jan moet over slechte wegen

Het thuisfront laat weten dat Jan en Peter weer geconfronteerd worden met slechte onverharde wegen. Ook de laatste etappe van 1720 kilometer in de Tour d'Afrique, de Diamond Coast van Windhoek in Namibie (25 april) tot Kaapstad in Zuid-Afrika (9mei), levert lastige routes op. Namibie betekent niet alleen woestijn, duinen, zand zand en nog eens zand maar blijkbaar ook heuvels en slechte onverharde wegen. Daar kan Jan een beetje ervaren wat zijn vader al die weken ervoor heeft meegemaakt in Soedan, Ethiopie en Noord-Kenia.

Jan en Peter hebben geen bereik maar het thuisfront in Den Haag laat weten dat ze het goed maken ondanks een gestolen telefoon. De steun van vrienden, kennissen en familie in Nederland is een enorme opsteker voor Jan en Peter: sinds medio april toen Jan richting Afrika afreisde is er 660 euro gedoneerd voor hun sponsoractie waarmee 660 kilometers gesponsord zijn. Malaria No More kan daarmee 66 klamboes aanschaffen en op de juiste plek laten brengen. Onder een klamboe kunnen 3 kinderen slapen waardoor met die 66 klamboes het leven van bijna 200 kinderen voor 5 jaar beschermd wordt tegen de dodelijke ziekte malaria!!!

Ook jouw steun is zeer welkom. Het meest eenvoudige is direct over te maken op rekening 56.10.25.312 van Malaria No More o.v.v. Peter Hodes.

We hopen binnenkort meer van Jan en Peter te horen.

- Margret van Gaalen, Malaria No More! Nederland

Zoon Jan aangekomen in Windhoek - Namibie

Beste Mensen,
Vandaag, 24 april 2009, is Jan in Namibie aangekomen om morgen 25 april (Wereld Malaria Dag) de laatste etappe samen met Peter te gaan fietsen. Vanaf Windhoek zullen zij samen de laatste 1.700 km afleggen om op 9 mei aan te komen in Kaapstad. Zoals wij al vaker hebben aangegeven in de voorgaande emails koppelen Peter en Jan een tweede uitdaging aan deze fietstocht: zoveel mogelijk geld inzamelen voor Malaria No More Nederland. Deze Nederlandse stichting werft fondsen om bij te dragen aan de preventie en behandeling van malaria in Afrika. Dat is hard nodig want iedere 30 seconden overlijdt er een kind aan malaria en dat terwijl malaria te voorkomen is, o.a. door onder een geïmpregneerde klamboe te slapen.

Jullie kunnen Malaria No More met een kleine bijdrage al enorm helpen. Door € 10,- te doneren ( 56.10.25.312 t.n.v. Malaria No More in Loenen a/d Vecht, o.v.v. Hodes) kan de stichting een geïmpregneerde klamboe kopen waaronder 2 volwassenen of 3 kinderen beschermd kunnen slapen. Wij hebben ons tot doel gesteld om een euro per kilometer op te halen voor de stichting. De teller staat nu op ongeveer € 7.500,-, dus we hebben nog wat euro’s te gaan!

Zo voor de allerlaatste keer, onze vraag om de tweede uitdaging van Peter en Jan te kunnen realiseren! Stort!

Groeten,
Martine en Brechtje
=======================================================
Goedemorgen allemaal!!
Gisteren in Windhoek aangekomen maar daarover later.
Zit nu in het restaurant van de camping en wacht op Jan en ga zo meteen ontbijten. De afgelopen dagen (5) hebben niet gebracht wat beloofd werd. In totaal 865 km gereden met als langste etappe dinsdag van 207 KM. De afgelopen week zouden we wind in de rug hebben maar dat pakte anders uit! Een halve dag daarvan mogen genieten en de rest schuin of vol tegen!! Dat viel wel even tegen. Deze hele sectie valt enigszins tegen. Ze noemen het "The Elephant Highway" maar in de hele sectie 3 olifanten gezien en 1 dooie!!, die overigens vreselijk stonk. Je rook dat kadaver een kilometer van te voren. De wegen in Botswana en tot zover in Namibie zijn lang, recht en redelijk saai. Gisteren door de Kalahari woestijn gereden hetgeen weer wat interessanter is. Ik denk dat Jan er goed aan gedaan heeft voor de laatste sectie te kiezen want deze was hem zeker tegengevallen.
De billen beginnen nu echt pijn te doen maar ik denk hoofdzakelijk door het andere zadel wat ik gebruik. Hopelijk met de spullen die Jan meeneemt kunnen we mijn oude brooks zadel repareren.
Gisteren was echt een heroische dag!! !60 KM van Witvlei naar Windhoek. Stel je niets voor van Witvlei want dat is een gehucht met een paar huizen en een camping. Voor de rest een paar huttten en een abattoir. Namibie noemen ze Cattle Country, vandaar dat abattoir!
Wel vol wind tegen en na 80 KM lunch. Kwam redelijk op tijd aan maar er zaten al een heleboel mensen in de lunchtruck. Men had er geen zin meer in!!Na de lunch nog 80 KM en 30 km tot het vliegveld. 10 Km na het vliegveld begon het pijpenstelen te regenen en werd het donders koud. Uiteraard geen regenkleding bij me. De lunchtruck kwam voorbij maar die zat inmiddels propvol dus doorrijden. Nog 40 KM op een tweebaans weg, zonder vluchtstrook, met bakken water op de weg, veel verkeer door het vliegveld en veel vrachtwagens, en stevige heuvels, geen kuitenbijterjes maar echte kuitenhappers! Vrachtwagens die water opspuiten zodat je echt niets meer ziet, de schoenen vol met water, je bril beslagen, en ijs en ijskoud. Rechts en boven van je pikdonker met onweer en bliksem en links de zon schijnend op een bergrug. Je handen zo door en door koud zodat het gewoon moeilijk was je stuur vast te houden en je remmen te gebruiken. Dit hele gebeuren duurde 2 uur. In windhoek zelf regende het nog enorm en bij een ATM automaat voor geld kon ik van de kou de pincode niet naar behoren intypen. Al met al heroitiek ten top!!
De week werd afgesloten zoals die begonnen was, helemaal K!!Geen kamer te krijgen in Windhoek dat wil zeggen ik ben te weinig alert geweest en had van te voren moeten reserveren. De mensen die de truck genomen hebben waren natuurlijk eerder en hadden alle beschikbare kamers weggekaapt.Kamperen is ook niet zo erg maar het moet wel droog worden.
Gisteravond in ieder geval lekker gegeten en een paar stevige wodka's gedronken nadat ik een warme douche genomen had. Vandaag staat in het teken van Jan ontvangen en hem een beetje wegwijs maken en aan de andere fietsers en staf voorstellen. We melden ons weer bij de volgende rustdag!

Groet,Peter

------------------------------------------------------------------------------------------

En als laatste nog een berichtje van Malaria No More:

Gisteren 23 april is Jan Hodes in de uitzending van Kort Amsterdams geweest op AT5. Je kunt die uitzending zien op http://www.at5.nl/tv/kort-amsterdams/aflevering/3072.

Vandaag zijn diverse donaties binnen gekomen, 80 euro in totaal. Hartstikke bedankt. Daarmee kan Malaria No More ervoor zorgen dat 8 klamboes aangeschaft en op de juiste plek gebracht worden en dat de lokale bevolking wordt voorgelicht.
Jullie beschermen hiermee het leven van 24 kinderen!!! Helemaal super en hartstikke bedankt.
En wat zal Peter blij zijn dat Jan er is en de fietsavonturen met hem mee gaat beleven.
Jan zal zijn vader op de fiets misschien inhalen maar wat het kleurtje van zijn huid betreft, gaat dat hem denk ik niet lukken!!

Vandaag heeft MNM een klamboe aan premier Balkenende overhandigd en hem gevraagd om Nederlanders en zijn buitenlandse collega's op te roepen de strijd tegen malaria te steunen (een korte impressie is te zien op http://www.youtube.com/watch?v=aluNyUbcHqw). We gaan de door Balkenende ondertekende klamboe volgen op zijn reis naar Afrika.

Morgen op Wereld Malaria Dag staat MNM met een infostand op de Afrikadag in Den Haag. Als je er naartoe gaat: kom langs, dan kunnen we kennis met elkaar maken.

Maar de komende weken volgen we eerst nog even Peter en Jan in de laatste etappe van Windhoek naar Kaapstad. Het zijn de laatste loodjes maar zet 'm op!!

Groeten,
Margret van Gaalen
Malaria No More! Nederland

Peter in Maun (Botswana)

Zaterdagochtend 18 april vroeg mailt Peter vanuit Maun (Botswana):

Goedemorgen allemaal!!
Op de eerste plaats wil ik iedereen hartelijk bedanken die regelmatig mij een email stuurt. Ik waardeer dat buitengewoon en neem mij niet kwalijk dat ik deze niet allemaal persoonlijk beantwoord. Ga er wel mee door want ik lees ze met plezier!!!!
Het is nog vroeg maar ik ben al een uurtje of 3 op. Van uitslapen op zo'n rustdag komt niets terecht! Gewoon om 5.30 uur wakker en dan nog maar een half uurtje blijven liggen en dan toch maar opstaan.
We staan op een camping bij een luxe hotel waar helaas geen kamers meer waren. Niet zo erg want we kunnen wel gebruik maken van alle faciliteiten en een fantastisch zwembad waar ik over een uurtje of twee lig!
Maun is blijkbaar een centrum in Botswana van waaruit veel safari's vertrekken. Best wel een beetje mondaine en wel aardig.De weg hiernaartoe was lang en redelijk eentonig, weinig dorpjes of afleiding maar wel hoofdzakelijk wind mee dus dat helpt. Botswana is tot zover nog niet mijn land. Het lijkt wel of er iets niet klopt maar ik kan niet aangeven wat!
Het is eigenlijk al heel westers en aan de andere kant primitief. Ze hebben de zaken wel aardig voor elkaar maar er lopen ook genoeg Muzunghes rond om dat te organiseren. Verkeer is ook redelijk gedisciplineerd.
Gisteren met mijn nieuwe Canadese vrienden in het Sportsman Cafe en Restaurant gegeten hetgeen uitstekend was. Weer een originele vanille ijs met warme chocolade gegeten wat weer een openbaring was. Idioot dat je zo kan genieten van zoiets normaals, niet waar.
Iedereen kijkt wel een beetje uit naar het einde maar er wordt relatief weinig over gesproken daar we best nog wel een eind moeten. De truck wordt ook door velen wat regelmatiger bezocht dan voorheen en verschillende groepjes zijn plotseling wat anders gaan doen en dagen dan weer na een paar dagen op. Ik heb me voorgenomen de hele rit uit te zitten. Als je dat niet doet houd je daar toch een slecht gevoel aan over, denk ik!! Wat ook gebeurt is dat sommige mensen twee etappes in een doen en dan een extra rustdag inlassen. Dat zijn etappes van > 300 KM. Dat is mij te veel en volgens mij heb je dan die extra rustdag ook nodig om te recupereren. Gekkenwerk!! Over een kleine week komt Jan aan op een vrijdag en jullie kunnen je voorstellen dat ik daar naar uitkijk. Jan heeft voorgesteld Koninginnedag te vieren met oranjebitter en bier aangeboden door de NL gemeenschap en ik houd een praatje over deze traditie!Jan gaat wel racen want dat stelt niets meer voor. Hij moet Allan het vuur aan de schenen leggen en proberen deze sectie te winnen. Dat is tenminste mijn idee. Ik hobbel er wel achteraan.
Goed mensen, ik ga koffie drinken en mijn bed bij het zwembad reserveren. Volgende week in Windhoek meld ik me weer hopelijk met een niet al te pijnlijke kont want het zijn wel KM,s die we gaan maken. De 3e etappe in Namibie is 207 KM dus vroeg op en flink doorfietsen!!
Prettig weekend en tot ziens!!

Groeten, Peter

Op de Elephants Highway in Botswana

Afgelopen woensdag, 15 april, kwam Peter aan in Nata hetgeen niet meer is dan een kruising van wegen waar een shop, een benzinestation en nog een paar kleine tentjes zijn.
Na maandag de grens van Botswana gepasseerd te zijn waren we eigenlijk vroeg op de campsite die gedeeltelijk onder water stond vanwege het hoge water in de rivier de Choa die uitmondt in de Zambezi. Vandaar een bootsafari gedaan langs een gameresort hetgeen heel aardig was. Olifanten, hippo's, krokodillen en nog veel meer van dat spul. Prachtige rivier met fantastische lodges eraan.
Vervolgens ging het via de Elephants Highway richting zuiden hetgeen ook schuin tegenwind betekent. De tweede dag 160 KM hetgeen niet gemakkelijk was. Met die Elephants valt het overigens wel mee. Twee clubjes gezien dat was alles. Voor de rest eigenlijk reuze saai! Kaarsrechte wegen zonder enige afwisseling. De Noordoostpolder van Afrika kan je zeggen. Dit recept ook weer vandaag met een iets gunstiger wind maar ook 150 KM. Morgen gaan we echt naar het westen (we moeten om een wildpark heen) en dan hebben we echt de wind in de rug. Botswana telt slechts 1,8 miljoen mensen en is redelijk welvarend. De muntsoort heet Pula wat een leuk weetje is. De prijzen van e.e.a. zijn hier meer westers georiënteerd. Voor de rest is het een groot gameresort gebeuren en talloze safari gangers. Het lijkt me niet helemaal mijn land.
Mijn verkoudheid gaat beter! Gisteren en eergisteren mij letterlijk het snot voor de ogen gereden. Maar nu gaat het beter. Het nieuwe zadel is wel wennen en ik kom redelijk vaak uit het zadel hetgeen betekent dat ik pijn aan mijn kont heb! Als Jan er is kunnen we weer mijn oude zadel repareren. Voor de rest valt mijn fiets een beetje uit elkaar. Mijn bidonhouder kwam er spontaan vanaf en al mijn kabelbevestigingen zijn gebroken. Het wordt hoog tijd voor Kaapstad en dan Tom Schouten voor een zeer zeer grote beurt! Mijn karretje ziet er niet meer uit en piept en kraakt als een dolle maar gaat nog steeds als de brandweer!! Overigens nog steeds met dezelfde banden en als een van de weinigen nog geen lekke band gehad.
Vanaf morgen twee lange dagen naar Maun hetgeen een aardige plaats is waar we weer een rustdag hebben. Wellicht meld ik me daar weer.

Groet, Peter

Peter bezoekt Vic Falls met Pasen

10 april, op Goede Vrijdag, is Peter na 160 km in Livingstone aangekomen:

De laatste 3 dagen in totaal 485 km gereden hetgeen best pittig was daar er uiteraard weer wat heuvelachtig terrein bij zat en zowaar mijn geliefde dirt roads.
De laatste dag was zwaar i.v.m. een fikse verkoudheid hetgeen inmiddels een luchtweginfectie is. Gelukkig antibiotica bij me voor dit euvel zodat ik overmorgen weer kan rijden. Daarnaast ben ik ook door mijn zadel gezakt. Het is ongelofelijk maar alles met betrekking tot mijn zadel is gebroken, eerst in Ethiopië mijn zadelstang, daarna in Tanzania mijn zadelring en nu mijn zadel. Van iemand anders een spare zadel geleend. Ben benieuwd hoe dat gaat?? Nu eerst 2 rustdagen (zaterdag en zondag 11 en 12 april). Vanmiddag ga ik met een paar gezellige kerels een drift maken op de Zambesi met kaas en wijn.
Moet heel bijzonder zijn. Zondag 12 april naar de Falls en nog een paar dingen bekijken. Helaas geen hotel daar het Pasen is en hier een gekkenhuis. Dus in de tent op een aardige campsite met pool en een goede bar. Dus prima uit te houden.
O ja nog even iets over zo'n local op zo'n fiets. Gisteren haalde eentje mij in op een helling met zo'n gammel ding. Hij had een bos hout achterop die een meter boven hem uitstak en zijn linkerpedaal had een 30% dooie trap. Hij fietste me fluitend voorbij waarbij gezegd moet worden dat ik niet in goede doen was en al 130 km erop had zitten. Maar toch blijft het frustrerend!Het weer is prachtig met veel zon, helder en lekker droog en in de avond koel zodat je goed kan slapen. Ik denk al met al dat we tot nu toe over het weer niet zo veel te klagen hebben, gezien het regenseizoen.
Overmorgen dus de grens over naar Botswana waar we een riviertocht maken over de Chobi waar nogal het een en ander te zien is. Vervolgens komen dagen met gemiddelden van ver boven de 160 km met als klap op de vuurpijl er een van 204 km. Nog ca. 3.500 km te gaan dus er moet wel worden doorgefietst, niet waar?
Ik meld me weer zodra er een rustdag is.

Groet, Peter

Peter in Zambia met veel FRHs

Maandag 6 maart 2009 is Peter weer on-line:

Goedemiddag!! Even uit de lucht geweest maar daar ben ik weer!
Zojuist in Lusaka aangekomen de hoofdstad van Zambia (7e land), het land waar we nu zo,n dag of 6 zijn.
Het land komt op de een of andere manier armoediger over dan Malawi maar het zou welvarender moeten zijn. De dorpen (overigens niet veel) die we gepasseerd zijn zagen er buitengewoon armoedig uit en het wegennet is slecht onderhouden. Het land heeft koper maar de marktprijs van koper is gekelderd en derhalve gaat het hen momenteel slecht.
Je loopt hier met enorme pakken geld rond. 1 dollar is ca. 5500 Kwatcha hetgeen een stapel geld betekent. Na Lilongwe in 1 dag na de grens van Zambia (50 US dollar achteruit) en toen in Cahapati overnacht op een behoorlijke camping.
Overigens ben ik met het Rode Kruis nog een dag op stap geweest naar het binnenland van Malawi waar we een dorp bezocht met een medische post. Dit alles in het kader voor Malaria No More. Het hele dorp was voor mij uitgelopen en er werden toneelstukjes opgevoerd en muziek gemaakt. Natuurlijk veel foto's en toespraken. Allemaal goed bedoeld en best wel aardig. Martine heeft de foto's dus als er interesse bestaat bel haar dan mailt ze de foto's door.
Nu kom ik terug op het onderwep waarvan jullie wellicht hebben afgevraagd wat dat betekent FRH. Wel, niets meer of minder dan Fucking Roling Hills!! Vijf dagen lang door een hoogvlakte gereden met uitsluitend FRH's. Om helemaal gek van te worden. Een kleine uitleg is hier op zijn plaats. FRH zijn heuvels/bergen van zo'n 6/700 meter die vlak op elkaar volgen. Je gaat er met een vaartje van tussen de 50 en 65 KM per uur vanaf om vervolgens na 150 meter omhoog volledig stil te vallen na 8/9 KM. Deze actie is iedere keer een aanslag op je benen. Als dat 3x per uur voorkomt is dat niet erg maar ik denk dat we in de afgelopen dagen zeker 300 van deze FRH's gehad hebben. Ik ben er in ieder geval helemaal klaar mee. Elke avond als we in het kamp kwamen was ik helemaal gaar. Je komt niet echt in een ritme. Als je een lange klim hebt van 20 km is dat ook vervelend maar dan weet je waar je aan toe ben. Als je hier boven bent aangekomen dan zie je vervolgens de volgende heuvel al weer. Totaal ontmoedigend.
Na Lusaka naar Vic Falls schijnt het ook nog zo te zijn, maar wel wat minder. Afwachten maar! Het zou eigenlijk nu wel eens wat minder zwaar mogen worden. Ik verbruik nog steeds 4/5 000 kal per dag en dat geeft wel aan hoe lastig het is. Je zit gewoon meer dan 7 uur op die fiets. Ik krijg zo langzaam aan ook een beurse kont. Niet kapot maar als ik op een houten stoel ga zitten dan voel ik het wel enorm. Gedurende de nacht ook last van mijn benen en knieen maar tijdens het fietsen allemaal O.K.
Neem weer antibiotica i.v.m. ontstekingen aan mijn achillis en hand die niet overgaan. Op de zijkant van mijn rechter hand zit gewoon een gat. Het gaat nu wel de goede kant op.
Het weer is zich gelukkig aan het stabiliseren en ik heb de indruk dat we het regenseizoen achter ons aan het laten zijn. Nog wel af en toe dreigende wolken en een paar spatten maar geen enorme plensbuien meer.We zitten hier met de campsite bij een hotel. Geen kamer genomen; te duur voor wat ze boden. Gewoon in het tentje. Deze is overigens een beetje aan het lekken. Vannacht wakker geworden van druppels die op mijn hoofd vielen. Volgens ervaren kampeerders heeft het met condens te maken. Lijkt me raar maar het zal wel. Mijn matje is nu wel goed gerepareerd hetgeen wel een luxe is.
Morgen een beetje aanklooien en dan de volgende dag in 3 dagen naar Livingstone (Vic Falls) We zitten daar tijdens het paasweekend dus ik weet niet of dat zo gunstig is voor de accommodatie. We zien wel. Het gaat er nu wel echt op lijken dat ik Kaapstad ga halen ondanks het feit dat we nog wel een stukje moeten doorfietsen. Na Vic Falls gaan we naar Botswana waarvan men zegt dat het de Noordoostpolder van Afrika is, zo vlak is het daar! De komende etappes moeten er echt KM's gemaakt worden dus meewind is wel wenselijk!
Goed ik meld me weer bij Vic Falls!
Ik wens iedereen prettige paasdagen en hopelijk mooi weer!

Groet, Peter

Peter bezoekt Rode Kruis project en deelt klamboes uit

Op 1 april tijdens zijn rustdag in Lilongwe (Malawi) is Peter in de gelegenheid om in district Dowa een malariaproject van het Rode Kruis te bezoeken. De stichting Malaria No More! Nederland steunt daar een project van het Nederlandse Rode Kruis dat in Dowa samenwerkt met het Malawi Rode Kruis. Peter wordt 's morgens opgehaald door Gloria Kunyenga, Programmamanager van het malariaprogramma van het Malawi Rode Kruis, en Ad Beljaars, Regionale Programmacoördinator Zuidelijk Afrika & Soedan van het Nederlandse Rode Kruis. Zij brengen hem naar het dorp Sichisichi waar de lokale bevolking hem verwelkomt met dans, toneel en gedichten die over malaria gaan. Peter ziet en hoort er welke activiteiten het Malawi Rode Kruis onderneemt om de ziekte te voorkomen. Er is maar 1 centraal waterpunt beschikbaar voor 4830 mensen uit de regio. Naast malaria komt er ook veel diarree voor. Voor gecompliceerde ziektegevallen om o.a. een diagnose te kunnen stellen voor diverse ziektes is de dichtstbijzijnde kliniek 20 km verderop waar mensen te voet naartoe moeten.

Na een rondleiding door een apotheek en een kraamafdeling deelde Peter buiten aan de bevolking klamboes uit. Peter heeft de lokale bevolking namens Malaria No More! Nederland in een speech zeer hartelijk bedankt voor hun inspanningen. Hij lichtte de bedoelingen van de stichting toe en heeft ook nog iets verteld over de Tour d'Afrique.

Door onder een klamboe te slapen beschermen de mensen zich tegen de steek van een malariamug. Van malaria word je niet alleen doodziek, je kunt er ook daadwerkelijk door overlijden. Dat gebeurt dan ook maar al te vaak: iedere 30 seconden overlijdt er ergens een kind aan malaria. Ook zwangere vrouwen behoren tot de risiciogroep. Terwijl malaria voorkomen kan worden en je ervan kunt genezen met de juiste behandeling.

Peter streeft ernaar om met zijn fietssponsoractie €11.777 op te halen voor de stichting Malaria No More! Nederland, 1 euro per kilometer. Tot nu toe zijn er al vele donaties gedaan en is er maar liefst €5.756 opgehaald. Er zijn echter nog vele kilometers te gaan en het streefbedrag is nog niet bereikt.


Ook u kunt nu besluiten om een bijdrage te leveren aan de preventie van malaria door een aantal kilometers te sponsoren en nu een bedrag over te maken op rekening 56.10.25.312 van Malaria No More! Nederland o.v.v. Peter Hodes of on-line via http://www.malarianomore.nl/.

- Margret van Gaalen

Peter en Madonna in Lilongwe

Dinsdag 31 maart bericht van Peter uit Lilongwe:

"Goedemorgen!!

Gisteren 1 dag eerder in Lilongwe aangekomen daar we aan andere route genomen hebben van Chitimba Beach naar Lilongwe i.v.m. een weggeslagen brug. De eerste dag was qua natuur beeldschoon met een flinke klim. De tweede dag was lood en loodzwaar daar we naar een hoog gelegen plateau toe moesten. Dit ging gepaard met ca. 50 steile heuvels met stevige afdalingen. Uiteindelijk 2000 meter geklommen. Iedereen maar dan ook iedereen was kapot. Ik dacht dat het aan mij lag maar dat was gelukkig niet het geval. Elke keer als je aan de top was zag je de volgende helling al weer. Ik raakte totaal gedeprimeerd ervan! Gedurende de nacht ook behoorlijke tintelingen in de benen gehad.

Gisteren een rit van 130 KM waarvan 80 KM met stevige tegenwind. Na 20 KM brak mijn zadelpenring zodat ik met pen en al naar beneden zakte en tevens van links naar rechts bewoog. Bij het eerste de beste dorp naar de plaatselijke fietsenmaker gegaan (hoefsmid) die uit een stuk staal een geimproviseerde ring maakte met twee gaten erin en een bout. Deze redde het in ieder geval voor de 50 km tot de lunch alwaar ik een reservering kreeg van een mederijdster. Hoe kom je er bij om die mee te nemen.

Gisterenmiddag 30 maart in Lilongwe aangekomen en gelukkig telefonisch een kamer gereserveerd. Bleek helemaal goed te zijn want er zijn weinig hotels en momenteel is Madonna in Lilongwe vanwege weer een adoptiekind en de pers reist haar achterna en bezet alle beschikbare kamers.

Het regent hier nu pijpenstelen dus ben blij niet in mijn tentje te zitten. De hele campsite staat onder water. Wat een armoede dat kamperen in de regen. Ik denk niet dat mijn tent mee terug gaat naar NL. Verblijf nu in de Musaf Lodge in het centrum met alles om me heen. Bevalt we wel. Gisteren met Marcel en Simon eindelijk weer een echte steak gegeten. Echt heerlijk en een toetje! Appeltaart.

We hebben dus een dag extra in Lilongwe dus dat is meegenomen. Zo meteen laat ik me ergens lekker masseren en duik de rest van de dag in mijn boek. Van uitslapen komt weinig. Je zit in zo'n belachelijk ritme zodat je elke dag wakker wordt om kwart voor vijf en in avond om acht uur kapot bent.

In Lilongwe is verder weinig te beleven. Wel een behoorlijk grote stad maar met weinig inhoud. Voor Malawi moet je echt aan het meer zijn.

We hebben inmiddels de 7000 km overschreden en vanaf overmorgen worden de etappes gemiddeld ook langer. Nog zo,n dikke 4500 km te gaan. In Namibie heeft het sinds 40 jaar niet zo veel geregend als de laatste maand. Ook hier zullen we waarschijnlijk een andere route moeten nemen. Geen idee welke en of dat veel minder is. Vrijdag hebben we er al een van 185 KM dus stilletjes hopen op meewind! We gaan wat meer westelijk dus dat is wel de verwachting maar in Afrika is niets maar dan ook niets zeker!

Morgen 1 april word ik opgehaald door iemand van het Rode Kruis die samenwerken met de stichting Malaria No More. We gaan ergens het binnenland in. Ik schrijf daarover de volgende keer.

Wat overigens wel de moeite waard is om te vertellen zijn de locals op fietsen. Op de eerste plaats lijken het allemaal oude Fongers/ Burgo of Gazelle fietsen met handremmen zonder versnelling. Allemaal natuurlijk zwart en deze zijn geimporteerd uit China. Ze zijn zo gammel als de pest en natuurlijk geen onderhoud want dat is niet nodig. Een roestige ketting die er voortdurend afloopt. Die eikels kunnen wel zo ongelofelijk hard fietsen op die krengen. Dan komt zo'n zwartman je voorbij met iemand achterop en dan ook nog heuvel op. Hodes op zijn "custom made light weight titanium bike", nee die gaat lekker!!! Is weinig goed voor de moraal kan ik jullie verzekeren. De glimlach om hun mond verraadt ook genoeg. Ik kijk ze dan ook niet meer aan. Wellicht kinderachtig maar ik gun ze die genoegdoening niet, terwijl ik toch zo goed tegen mijn verlies kan, niet waar?

Groet, Peter"

In Mzuzu in Malawi aangekomen

Vrijdag 27 maart is Peter in Mzuzu in Malawi aangekomen en liet hij ons het volgende weten:

"Even uit de lucht geweest maar daar ben ik weer.
Inmiddels in Malawi aangekomen. De laatste twee dagen in Tanzania waren spectaculair qua natuurschoon. Ik kan echt iedereen aanraden Tanzania te bezoeken. Aardige mensen, fantastisch natuurschoon en een hoop dingen te ondernemen. Echt een aanrader!! De grensoverschrijding naar Malawi ging allemaal braaf in zijn werk met het nodige " gehassel" met de " moneychanger".
De eerste nacht een buschcamp hetgeen afschuwelijk was door al het locale geweld wat we over ons heen kregen wat betreft kinderen. In de nacht zijn er ook verschillende mensen bestolen van spullen die naast of in het voorpoortaal van de tent lagen. Ik was twee blikjes bier kwijt , dus dat viel wel mee!
De volgende dag 120 KM naar Chitimba Beach aan Lake Malawi, een prachtige rit, in de morgen enigszins nat, heuvelachtig maar met wonderschone uitzichten. De laatste 25 KM langs het meer met forse tegenwind. Chitimba Beach is zo'n idyllisch oord voor hippies en overland trucks, waar ik de mazzel had op tijd te zijn en de laatste cottage aan het strand had. Echt te gek. Het meer is echt fantastisch en ca. 27 graden. Daar hadden we onze rustdag daar wat gevolleybald, boekje gelezen, biertjes gedronken , glaasje wodka genuttigd etc. etc.. Daar kwam ook heel sterk de gedachte bij me op om de cottage voor nog 4 dagen te nemen en vervolgens met de bus naar Lilongwe te vertrekken. Even uit de sleur van alles. Wat een zalig oord!! Je huurt een aardige zwarte " hulpverloofde" in, die er genoeg te krijgen zijn, en je hebt de tijd van je leven!!Uiteindelijk overwon de liefde thuis en een beetje die van de fiets!! Ik hoor nu mensen denken dat ik gek geworden ben en wellicht is dat ook zo!!
O.K. vandaag weer een nieuw traject naar Lilongwe waarvan de eerste dag naar Mzuzu, de hoofdstad van de noordelijke provincie in Malawi. De eerste 20 km langs het meer en vervolgens de bergen in voor 40 KM naar en hoogte van 800 meter hetgeen super zwaar was maar wel super mooi. Daarna een mooie afdaling en vervolgens door een dal gereden wat echt prachtig was.Na 137 KM waren we er en zitten nu in een lekker hotel.
De weg van morgen is onzeker daar de geplande route een probleem heeft. een brug is weggespoeld. We zien wel!In Lilongwe meld ik me weer.
Het gaat goed met me! Heb gedurende de nacht af en toe last van tintelingen in de benen, maar dat zal wel overgaan.
Ik ga nu ergens lekker eten en wens iedereen een gezellig weekend. Nog 6 weken en we zijn in Kaapstad en belangrijker nog 4 weken en Jan is bij me!
Groet, Peter"

Peter in Malawi aangekomen

Peter is inmiddels in Malawi aangekomen. Als het even kan, overnacht hij in een hotel omdat je tent opzetten in de regen geen pretje is. Zoals je kunt zien, is het landschap dan ook prachtig groen. We hebben nog geen nieuws van Peter vernomen en gaan ervan uit: geen nieuws is goed nieuws. Als hij weer een rustdag heeft, zal hij zich weer melden.

Tanzania, een prachtige vakantiebestemming

Vandaag, maandag 23 april, is er telefonisch contact geweest met Peter. Het gaat goed met hem.
Tanzania is echt fantastisch. Het is heel groen; dat kan ook niet anders want het regent er behoorlijk veel. Peter zit vandaag dan ook in een hotel i.p.v. in de regen zijn tentje op te moeten zetten. Door het klimaat doen de wildparken het goed – de dieren hebben genoeg te eten en te drinken en de vegetatie groeit en bloeit. Peter raadt Tanzania dan ook aan als vakantiebestemming: je kunt de Kilimanjaro beklimmen, een wildpark in, naar de kust, naar Zanzibar.
De fietstochten zijn nu niet meer zo extreem zwaar. Er zijn nog wel heuvels en bergen. Een beetje zorgen maakt Peter zich om zijn benen want vannacht kreeg hij kramp in z’n benen. Die hebben dan ook veel te verduren.
Omdat Peter nu zo’n 3500 kalorieen per dag verbruikt i.p.v. 4500-5000 denkt hij dat hij nu stabiel op gewicht blijft. Hij probeert zo goed en zo veel mogelijk te eten als hij kan want meer afvallen moet hij echt niet doen.
Morgen gaan ze Malawi in!!!

Peter goed aangekomen in Irringa

Vanmorgen vroeg, vrijdag 20 maart, mailt Peter ons zijn avonturen. Het was deze keer wel heel erg heftig zoals jullie hieronder kunnen lezen. Gelukkig heeft hij het allemaal overleefd en zijn we natuurlijk heel trots op hem. Het is echt super dat hij inderdaad zo gezond blijkt te zijn. Want dat is natuurlijk wel het allerbelangrijkste bij deze tocht.

"Wir haben es hinter uns gebracht!!! Dat kan je wel zeggen.

Ik ben eigenlijk wel een beetje trots op mijzelf dat ik dit traject in zijn geheel gefietst heb. Dat kunnen er niet vele zeggen. De trucks zaten behoorlijk vol met fietsers die er de brui aan gaven en wel begrijpelijk. Ik zat ook wel lekker in mijn vel en dat helpt maar uiteindelijk ben ik toch een gewone huis, tuin en keuken fietser, niet waar? Het was ongelofelijk zwaar de laatste week met 6 dagen dirt road op een rij.Hoe is het mogelijk om zulke slechte wegen te bouwen.

Er zijn ook te veel ongelukken gebeurd waarvan een echt vervelende. Paul Porter, een Amerikaanse professor, is bij een afdaling gevallen in een kuil met als gevolg een slagaderlijke bloeding en een ingewikkelde elleboogfractuur. Ik was 2 minuten nadat het gebeurd was bij hem en het zag er allemaal buitengewoon slecht uit. Hij is inmiddels richting US. Reuze jammer want hij was een van de toppers en een hele goede fietser!
Ook hebben er zich andere ongelukken voorgedaan zonder ernstige afloop. Een Canadees met nierproblemen zal ook waarschijnlijk vertrekken.

Ik ben echt een geluksvogel zo ver! Ben niet echt ziek geweest en voel me uitstekend. Dit moeten we wel even volhouden! Ik ben zelf wel tot twee keer toe aan een echte klapper ontkomen. Naast de dirt road loopt vaak een pad hetgeen door 'locals' gebruikt wordt om te lopen of te fietsen en wat stukken beter is dan de "hoofdweg". Deze nam ik af en toe. Tot dat ik op een down hill was en met 30 KM naar beneden denderde om vervolgens plotseling geconfronteerd te worden met een gat van 2 bij 2 meter. Ik kon nog net remmen en uitwijken anders was het einde verhaal Tour geweest. Dit gebeurde mijn nog een keer en vervolgens deze weggetjes toch maar gemeden. Dan maar een houten kont!Het is toch ongelofelijk dat er niet meer ongelukken gebeurd zijn in de afgelopen tijd. Met name de down hills op die slechte wegen kunnen echt killing zijn. Je kan eigenlijk niet echt opnoemen wat je allemaal aan narigheid tegenkomt daar het gewoon te snel gaat. Het is echt een loterij!

Ook hebben de trucks de laatste weken de nodige mankementen getoond zodat we niet altijd op tijd onze spullen hadden in de bush camps hetgeen wel vervelend is. Moet je in het pikke donker je tentje opzetten hetgeen me aardig afging. Bush camps zijn niet mijn hobby. Geen enkele faciliteit en vaak redelijk "unheimisch". Die echte kampeerders vinden dat fantastisch, nou het zal wel!

Goed maar nu dus voorlopig het "paved" gebeuren! De afstanden zullen wel langer worden maar dat is op zich zelf geen probleem. Irringa is een levendig stadje met heel veel markten waarvan ik zo meteen ga genieten.Daarna mijn fiets een beetje schoonmaken en olieen weer wat bijeten want dat is zo langzaam wel nodig. Ik weeg rond de 70 KG hetgeen een gewichtsverlies van ca. 14 kg betekent. De broeken zakken van mijn kont!

Ik neem aan dat ook wat dit betreft het ergste achter de rug is. Het kalorieverbruik zal ook wel wat afnemen!

Het weer is eigenlijk best heel lekker met relatief nog weinig regen. In de middag wil het af en toe is goed plenzen maar dat is het dan ook wel. Hopelijk houden we dat voorlopig zo want kamperen is al niet mijn hobby maar dan ook nog met regen helemaal niet.Ik meld me weer over een dag of 6. Ik geloof dat we nu het ritme er inhouden van 5 dagen fietsen en dan een rustdag.

Groet,Peter

Peter in Dodoma, hoofdstad van Tanzania

Dinsdagochtend vroeg, 17 maart 2009, meldt Peter zich weer:



"Jambo Muzunghu!

Inmiddels in Dodoma, de hoofdstad van Tanzania aangekomen. Dit is net zo'n verzonnen hoofdstad als Brasalia. Nirere vond in 1962 het nodig de hoofdstad te verhuizen naar het midden van het land. Geldverslindende operatie die niets heeft opgebracht daar de meeste ministeries weer terug zijn in Dar es Salaam. Wel een aardige plaats die zich goed ontwikkelt vanwege de universiteit.

Na Arushua weer het fietsleventje opgepakt hetgeen niet makkelijk was. De eerste dag was braaf en gemakkelijk maar de afgelopen 3 dagen waren weer volop "dirt roads" met flinke heuvels. Het verschil met Kenia is dat het nu modder of heel zanderig is. Enorme plassen waar de bussen doorheen knallen met het nodige waterballet. Af en toe druipt de modder van je af en ben je werkelijk door en door nat! Mijn kont gaat langzaam maar zeker ook verrekte pijn doen van al dat gebonk. Uiteraard weer een paar keer gevallen en meestal de klassieker, niet snel genoeg uit je clips zodat je als een zoutzak naar rechts of links omvalt met fiets en al! Als de negers dat zien, lachen ze zich kapot! Is ook een enorm dom gezicht en soms best wel pijnlijk. We rijden wel door een prachtig regenwoud maar je moet zo opletten waar je rijdt dat er nauwelijks gelegenheid is om om je heen te kijken. In het begin heb ik ooit iets gezegd over boetedoening, nou ik vind het nu wel welletjes. Volgens mij neem ik een voorschot op de toekomst! Vroeger bij kapelaan van Dijk was de penitentie slechts 3 weesgegroetjes en wellicht de tafel van 7.

Het kamperen wordt ook steeds spannender door de flinke regenbuien. Alles zeik nat en natuurlijk slecht te drogen dus alles vochtig incl. slaapzak en matje. Ik kijk uit naar mijn bed thuis!Nu nog 3 dagen dirt road en dan voorlopig paved!!! De volgende rustdag is Iringha hetgeen ook het einde is van deze sectie. Er zullen dus weer mensen weggaan en bijkomen. We zitten nu tegen de 6000 km en zijn dus ook qua km over de helft. Vandaag nog 97 KM dirt road naar een bush camp dus ik moet wel eens gaan fietsen anders kom ik er niet!

Je merkt overigens wel dat steeds meer mensen wat meer op zich zelf zijn. Ik ook overigens. Het duurt ook best wel lang en je bent ook een beetje uitgekeken op de meeste mensen. De derde maand is in zijn algemeenheid volgens de deskundigen de moeilijkste. De laatste maand kijk je uit naar het einde en ik in het bijzonder naar de komst van Jan. Lijkt me echt te gek met hem naar Kaapstad te fietsen. Hij kan me mooi uit de wind houden!

Ik meld me weer in Iringha!

Ik begrijp dat het sponsorgeld ongeveer gelijk loopt met het aantal gereden KM's. Op de eerste plaats wil ik iedereen hartelijk danken die gestort heeft en tevens het verzoek anderen te benaderen zodat we toch in de buurt komen van de Euro 11500,-



Groet, Peter"

Klamboefabriek AtoZ in Arusha

In Arusha in Tanzania staat de grootste klamboefabriek van Afrika: AtoZ Corp. Deze fabriek is tot stand gekomen door een samenwerking tussen Sumitomo Chemical Corp (Japan), Acumen Fund (Amerika), Exxon Mobil, de WHO en UNICEF.

Sumitomo bood de productietechnologie en de verzekering dat de klamboes op AtoZ machines gemaakt konden worden. Acumen Fund verschafte een lening en projectmanagement expertise. UNICEF biedt de garantie van een afzetmarkt en heeft bijvoorbeeld 43.000 klamboes verkocht voor distributie in Burundi en Tanzania. Exxon Mobil doneerde het basismateriaal om de klamboes te weven (polyethyleen hars), heeft onderzoek verricht naar de beste manier om sterke klamboes te maken, heeft een nieuw vouchersysteem gefinancierd en doneerde $15 miljoen voor malariavoorlichting. De WHO monitorde de kwaliteitscontrole om de te verzekeren dat de klamboes aan de zg. WHOPES standaard zouden kunnen voldoen (World Health Organization Pesticide Evaluation Scheme).

AtoZ is een lokale Tanzaniaanse klamboeproducent en retailer. De fabriek verschaft werk aan zo'n 600 medewerkers waarvan het overgrote deel vrouw is. De lokale economie wordt hiermee ondersteund en de lokale bevolking heeft een inkomen om in hun eigen levensonderhoud te voorzien.

De fabriek produceert zo'n 5 miljoen klamboes per jaar om in Tanzania en andere Afrikaanse landen te distribueren. De maandelijkse productie zal van 12.000 klamboes per maand stijden naar 27.000 klamboes per maand. De vraag naar klamboes is dan ook enorm.


Door onder een klamboe te slapen kunnen de kwetsbare jonge kinderen en zwangere vrouwen hun leven tegen de dodelijke ziekte malaria beschermen. Malaria No More! Nederland steunt diverse projecten in Afrika waarbij de klamboe een belangrijk preventief middel is. Voorkomen is beter dan genezen!

Helpt u mee het leven van jonge kinderen en zwangere vrouwen te beschermen tegen malaria? Doneer een klamboe.


Voor 10 euro kan Malaria No More! Nederland al een klamboe laten aanschaffen, op de juiste plek laten brengen en de juiste voorlichting laten geven.


Steun de stichting nu en maak nu uw bijdrage over op rekeningnr. 56.10.25.312 !!

Peter in Nairobi

Vrijdag 6 maart in Nairobi aangekomen.

De twee dagen voor Nairobi waren echt fantastisch. Goede wegen, groene omgeving en heuvels die te overzien zijn. Hopelijk is dat de voorbode voor de rest van de tocht. Daarnaast zijn er genoeg mogelijkheden om te stoppen en een kop koffie of een colaatje te nemen. Het verschil tussen Ethiopië / Noord Kenia en nu is enorm en wel in elk opzicht. Campsites met douches die werken en ook nog warm water. Koud bier i.p.v. warme cola! Toiletten die aardig schoon zijn i.p.v. een gat. Mensen die buitengewoon vriendelijk en belangstellend zijn.

Dit gedeelte van Kenia is redelijk welvarend en het is opvallend hoeveel scholen je tegenkomt. Gisteren (6 maart) Nairobi binnengereden in convooi. Bloedheet en een enorme stank van al het verkeer. Mijn kop verbrand daar ik geen kapje op had onder mijn helm en de dag ervoor maar weer eens de tondeuse eroverheen gehaald had. Ziet er niet uit. Allemaal verbrande strepen op je kop. Zo'n convooi gaat helaas niet anders maar is geen plezier. Duurt heel lang en is nogal gedoe. Uiteindelijk zitten we op een campsite buiten Nairobi en heeft het geen zin een hotel te nemen daar we morgen weer op tijd weg moeten richting Arusha.

Vandaag ga ik wel even de stad in om wat " couleur local" op te doen.

Er zijn heel wat mensen vetrokken naar verschillende oorden en er komen ook wat " sectional riders" bij.

Zo langzaam maar zeker komen er toch wat irritaties, ook bij mij over verschillende mensen. Ik heb een Duitser precies gezegd wat ik over hem dacht hetgeen die niet zo leuk vond. Zo’n vervelende arrogante IBMer. Ik kan me die lieden nog herinneren uit de tijd met Margreet. Gelukkig dondert hij op na Arusha. De sleur slaat bij mij ook wel een beetje toe. Daarom kijk ik uit naar Arusha daar we daar 3 dagen vrij hebben.

In Arusha zijn we precies op de helft van de tijd maar niet van de KM's! We hebben nu een dikke 5000 km achter de rug. De tweede helft wordt er per dag meer gereden. Morgen b.v. al 160 KM!!

Vanaf vandaag krijgen we ook een andere " tour director" hetgeen ik jammer vind daar de vorige buitengewoon goed was. Er komt ook wat andere nieuwe staff bij. We zien wel!

Er zijn uiteindelijk nog 12 EFI'rs over die het m.i. ook wel volhouden tot het einde! Veel respect voor en hoe ze dat tot nu toe gedaan hebben. Het zijn over het algemeen wel de jongere maar er is er toch ook een bij van 50 en een vrouw!

In Arusha meld ik me weer als er iets bijzonders te vertellen valt.

Groet, Peter

De hel van Noord Kenia achter de rug

Woensdag 4 februari meldt Peter zich weer:

"Ik ben weer in de lucht!

Na alle dirt roads hebben we vandaag een gewone dag met slechts 35 km bergop hetgeen 3 ,5 uur duurde en vervolgens in 40 minuten 40 km naar beneden met snelheden van boven de 50 km op een redelijk goede weg! Wel oppassen voor gaten in de weg. Je kan geen moment je concentratie verliezen maar het is wel heerlijk na zo'n lange klim.

De dagen ervoor waren werkelijk verschrikkelijk. Gisteren ook maar eens niet gereden. De dag ervoor een vallende fietser tegen me aangereden en met zijn pedaal mijn linker kuit open. De wond valt wel mee maar mijn spier doet nogal pijn. Gaat wel weer over.

Iedereen is blij dat de hel van Noord Kenia achter ons is. De wegen waren zo slecht zodat je totaal geen snelheid kon maken en totaal door elkaar gehotst werd. Heeft helemaal niets met fietsen te maken, dat zeiden zelfs de echte mountain bike jongens.

Vandaag rond Mount Kenia gereden in een prachtig gebied. Heel veel bergen en prachtige vergezichten. Het verschil in landbouwmethodes hier en in Ethiopië en Sudan is wel levensgroot. Hier heel modern. Ook veel bloemenbedrijven met enorme kassen. Ik heb wel eens een uitzending gezien dat Nederlanders hier op dit gebied aktief zijn. Ziet er allemaal zeer professioneel uit!

Nu zitten we in een lekker hotel waar ik zowaar in bad heb gelegen in warm water. Was ook wel nodig. Lekker mijn spullen laten wassen en de zooi een beetje opruimen. Grote pot bier erbij en het is pas 15.00 uur.

Over twee dagen in Nairobi met nog twee flinke dagen fietsen. Dan schiet het allemaal ook een beetje op. Er zijn een paar mensen in de groep die trekken het niet meer en zijn al naar Nairobi of Arusha vertrokken per bus. De routines gaat ze tegen staan hetgeen ik me wel enigszins kan voorstellen. Elke dag is min of meer hetzelfde en wellicht voor de of ander te eentonig.

Het is niet anders. Je moet je daar een beetje op instellen en het verstand af en toe op nul zetten.

Het weer is hier aangenaam. Niet te warm en je merkt dat de regentijd eraan staat te komen. Zit ik ook niet echt op te wachten maar we zien wel.

Ik meld me in Nairobi weer a.s. vrijdag.

Groet,Peter"

Storm en onweersbui

Vrijdag 27 februari kan Peter weer mailen:
"Ik ben weer in de lucht! Nu zitten we in Marsabit. Ik ga jullie niet vervelen hoe ernstig het allemaal is want dat wordt eentonig. Nou ja, eventjes dan.
De laatste dagen Ethiopië waren, zoals gebruikelijk in dat land, bergachtig maar dan iets minder. Minder kinderen omdat de regio dun bevolkt is dus dat was goed. De grens in Moayala gepasseerd en toen de Meltdown Madness in. Het noorden van Kenia was enkele jaren een gebied wat beheerst werd door bandieten en struikrovers genoemd schifta's. De regering had geen enkele controle. Inmiddels is dat verbeterd en rijden er politie en militairen rond. Tijdens onze kampen zijn er ook altijd gewapende militairen bij.Voor de rest is het een grote woestijn, heel dun bevolkt en veel lavasteen en zand. De eerste twee dagen kwam ik nog aardig door - alhoewel helemaal kapot - maar vandaag heb ik toch echt de truck opgezocht. Mijn fiets maar ook mijn benen wilden niet meer en er viel totaal niet te fietsen op mijn fiets op deze lavastenen. Een groot gekkenhuis. Dus er zijn nu 85 KM erbij van niet gereden KMs. Jammer maar waar! Ik ben denk ik zo’n 8-10 kilo kwijt; ik verbruik dan ook 4000-5000 cal per dag.
Gisternacht nog een geweldige storm en onweersbui over ons heen gehad hetgeen de ellende kompleet maakte.
Nog 3 dagen dirt road en dan richting Nairobi. Hopelijk wordt het na Nairobi allemaal wat luxer en gemakkelijker. We zien wel.

- Peter"

Dirt roads

"Dirt Road:
Ik heb op de fiets bedacht jullie daarover wat te vertellen. Voor de dames onder jullie: dirt roads heeft niets te maken met vieze weg of zoiets.
Ik ga jullie trachten te beschrijven wat een dirt road is. In ieder geval niet geasfalteerd. Meestal vrij smal met vastgereden keien, grint, rotsen. Veelal gravel of zand. Karrensporen van vrachtwagens van een meter diep veroorzaakt in het regenseizoen. Heuvels en dalen, richels, wasboord en enorme gaten. Je bent voortdurend bezig alles te ontwijken maar dat lukt je gewoon niet. Je kan je stuur geen moment loslaten om met een hand een vlieg of kriebel te bewerken. Je trilt door heel je lichaam en er is geen moment rust. Je moet je camalbag vol met water hebben want je bidons kan je niet gebruiken tijdens het rijden. Als je een heuvel afgaat, wil je snelheid maken met alle risico’s vandien. Als er een vrachtwagen langskomt of tegemoet, zie je twee minuten helemaal niets door het stof en ben je genoodzaakt langzamer te gaan hetgeen super lullig is als je de heuvel afgaat hetgeen je op den duur ook niet meer doet. Je handen zijn ook na een paar uur totaal verdoofd. Een heel raar gevoel. Dat is ook het moment om te rusten.
Het is gewoon een groot avontuur en je moet eigenlijk een mountain bike hebben met brede banden om er plezier aan te beleven. Mijn banden zijn gewoon te smal ! Er zijn in de groep heel wat klappers gemaakt maar zover niet iets echt ernstig.
Ik denk dat we over 3 dagen - na de rustdag van morgen 28 februari - het ergste achter de rug hebben en we ook weer wat luxe tegemoet kunnen zien in de vorm van een douche die werkt en een wc waar je op kan zitten.
Voor de rest alles kits en ga ik zo meteen een lekker biertje drinken.

- Peter"