Malaria No More!

Nieuwsberichten over malaria: Vrijgeving patenten en een vaccin in 3 jaar!

2010-01-27T08:45:00.002+01:00

Malariabestrijding is de laatste tijd regelmatig in het nieuws, en de berichten zijn hoopvol. Berichtgeving wijst erop dat malaria steeds beter te bestrijden wordt en daar zijn wij natuurlijk reuze blij mee!
Malaria in het nieuws:

Patenten opgeheven in strijd tegen malaria.
LONDEN - De Britse farmaceut GlaxoSmithKline maakt duizenden chemische samenstellingen die mogelijk malaria kunnen genezen, patentvrij. Het bedrijf hoopt hiermee de bestrijding van de ziekte te versnellen, zo melddde de Britse krant The Guardian woensdag.

Het gaat om 13.500 stoffen die zonder patent veel goedkoper tot geneesmiddelen kunnen worden ontwikkeld.

''Er is geen financiële markt om de ontwikkeling te stimuleren, dus moeten we andere manieren vinden om het onderzoek te helpen'', aldus algemeen directeur Andrew Witty van GlaxoSmithKline.

Malaria doodt jaarlijks miljoenen mensen in arme landen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika.

De farmaceutische onderneming beloofde vorig jaar alle kennis van potentiële geneesmiddelen voor verwaarloosde ziekten vrij te geven. Het bedrijf hoopt dat andere geneesmiddelenfabrikanten het voorbeeld volgen.

Bron: Nu.nl

Malariavaccin over 3 jaar beschikbaar.
LONDEN - Bill Gates, oprichter van computerbedrijf Microsoft en steenrijk filantroop, heeft aangekondigd dat er over drie jaar een vaccin tegen malaria kan bestaan. Hij voorspelde dat malaria uitgeroeid zal worden, net als de pokken.

‘We hebben een vaccin dat in zijn laatste fase zit - fase drie’, zei de multimiljardair Gates op de Britse zender BBC. ‘Een deels werkend vaccin zou al binnen drie jaar beschikbaar kunnen zijn, maar een volledig werkend vaccin zal nog tien jaar kosten.’

Malaria kost jaarlijks het leven aan een miljoen mensen, vooral kinderen. De Bill & Melinda Gates Foundation is een van de belangrijkste fondsen in de strijd tegen malaria, en heeft miljarden dollars geïnvesteerd in onderzoek naar een vaccin tegen malaria.

Bron: Volkskrant

Word Ambassadeur!

2009-12-02T13:09:00.005+01:00

Word ambassadeur!

Ambassadeur worden is niet alleen voor bekende Nederlanders. Ook jij kunt helpen.

Wat houdt dat in?

Als ambassadeur van Malaria No More! Nederland vragen we jou om de boodschap van Malaria No More uit te dragen.

Hoe doe je dat?

Hoe je dat doet mag je natuurlijk helemaal zelf weten, maar hier zijn alvast wat mogelijkheden:

Volg en retweet @malarianomoreNL op Twitter en spoor anderen aan om dit ook te doen:
www.twitter.com/malarianomoreNL
Word lid van de Malaria No More Hyve en nodig je vrienden uit:
http://malarianomore.hyves.nl/
Word lid van de Malaria No More! Nederland Facebook groep en nodig je vrienden uit:
http://www.facebook.com/group.php?gid=197373261480&ref=mf
Word lid van de Malaria No More! Nederland LinkedIn groep en nodig je connecties uit:
http://bit.ly/7m9dHc
Word lid van de Malaria No More! Nederland Myspace groep en nodig je vrienden uit:
http://groups.myspace.com/malarianomoreNL
Spoor je vrienden aan om een donatie te doen:
http://doneren.malarianomore.nl/yeswecan/
Bekijk en deel de Malaria No More widgets en bekijk een overzicht van alle kanalen:
http://malarianomore.isocial.nl
Neem deel aan de discussies op deze netwerken of begin je eigen discussie.

Wat heb je eraan?

Je helpt Malaria No More! Nederland in haar strijd tegen malaria!
Je krijgt een eervolle vermelding op de Malaria No More! Nederland website, met een linkje naar je website (als je die hebt).
Je kunt je ervaringen sturen naar community@malarianomore.nl, deze kunnen dan op de Malaria No More blog worden geplaatst (http://www.malarianomore.blogspot.com/).

Interesse? Stuur dan een mailtje naar community@malarianomore.nl!

Chips treedt op voor Malaria No More

2009-10-26T14:04:00.012+01:00

Tijdens en in de weken voorafgaand aan de herfstvakantie hebben kinderen van de HappyKids BSO's in Nieuw-Vennep en Hoofddorp actie gevoerd voor Malaria No More! Nederland door schilderijtjes te maken die ze aan hun ouders, familie en vrienden verkochten. Daarmee haalden ze geld op voor de malariabestrijding. In de herfstvakantie kregen zij van Malaria No More voorlichting over malaria, hoe het ontstaat, waar het voorkomt, hoe je malaria kunt voorkomen, wat er met het opgehaalde geld zal gebeuren en wat de bijdrage van de Wilde Ganzen zal zijn. Alle kinderen waren blij en opgelucht dat de malariamug niet in Nederland voorkomt!

Op vrijdagavond 23 oktober overhandigde HappyKids directeur Arco Koot in een volle discotheek The Challenge 2.0 in Hoofddorp een cheque aan Arjan Erkel, directeur van Malaria No More. De kinderen hadden maar liefst 1750 euro opgehaald. Kinderopvang HappyKids legde er 500 euro bij waarmee het opgehaalde bedrag op 2250 euro kwam. Een geweldige bijdrage aan de strijd tegen malaria!!! Foto: Robert Joore

Na de overhandiging van de cheque trad Chips op voor de enthousiaste kinderen en hun ouders. Niet alleen kinderen van HappyKids waren aanwezig maar jeugd vanuit de hele regio danste op de muziek van Chips.

De collecte onder het aanwezige publiek resulteerde in nog eens 226,35 euro waarmee HappyKids in totaal 2.476,35 euro heeft bijgedragen. Door een samenwerkingsverband tussen Malaria No More en de Wilde Ganzen vermeerdert de Wilde Ganzen het opgehaalde bedrag met een bepaalde premie waardoor het uiteindelijke resultaat 3.830,92 euro is. Hiermee kunnen 383 klamboes aangeschaft en gedistribueerd worden voor de bewoners van de regio Shibinga in West-Kenia.

HappyKids, kinderen, ouders, leidsters en Chips: BEDANKT!!

Pratende buiken en spinnen tegen malaria tijdens Millenniumtour

2009-10-23T14:47:00.005+02:00

21 oktober was Malaria No More! Nederland met pratende buiken aanwezig bij de Winkel van Sinkel in Utrecht waar de Millenniumtour2009 plaatsvond rondom millenniumdoelstelling 5: 'Verbeteren van gezondheid van zwangere vrouwen'. Winkelend publiek en terrasbezoekers van de Winkel van Sinkel luisterden naar het verhaal van het ongeboren kind uit de buik van de moeder. Hun moeder woont in malariagebied maar gelukkig is het mogelijk om malaria tijdens de zwangerschap te voorkomen en als mama toch malaria heeft opgelopen, zijn er medicijnen waardoor je volledig kunt genezen. Daar is wel geld voor nodig. Door Malaria No More! Nederland te steunen kun je meehelpen de bevolking in malariagebied te beschermen tegen deze dodelijke ziekte.

22 oktober liepen de zwangere vrouwen met pratende buiken ook rond in sportcentrum Pendragon in Tilburg waar er aandacht werd besteed aan millenniumdoelstelling 6: 'Terugdringen HIV/AIDS, TB, malaria en andere infectieziektes'. In de hal kon er gespind worden onder het motto 'spinnen tegen malaria' en er was een extra Zuma-les ingelast. Tijdens de lessen kreeg men informatie over de millenniumdoelen in het algemeen en doelstelling nr. 6 in het bijzonder.

Wil je ook de malariabestrijding steunen en het leven van duizenden kinderen beschermen tegen deze dodelijke ziekte? Ga dan naar http://www.malarianomore.nl/ om ons te steunen. Met een gift van 10 euro kunnen wij er al voor zorgen dat er een klamboe naar de juiste plek gebracht wordt en de bevolking wordt voorgelicht over malaria. Onder 1 klamboe kunnen wel 3 kinderen slapen dus doneer 10 euro en bescherm 3 kinderen.

Vier pratende ongeboren baby's in Millenniumtrein

2009-10-16T17:32:00.006+02:00

Vandaag was de aftrap van de Millenniumtour2009 en vertrok de Millenniumtrein van spoor 5b van station Amsterdam CS om een rondje over het spoor van West-Nederland te rijden. Naast mensen als Ramon Beuk, rapper MC Lazy, World Connectors Sylvia Borren en Joris Voorhoeve, waren er ook vier zwangere vrouwen in de trein met ongeboren baby's die je konden vertellen wat het is om in een land te wonen waar malaria heerst.

Sommige mensen, die de baby gehoord hadden, reageerden geschokt. Wat erg dat zo'n ongeboren kind de angst voor malaria mee moet maken. Maar gelukkig kun je er van alles tegen doen. Zo kan de moeder onder een geimpregneerde klamboe slapen, beschermd tegen de dodelijke steek van een malariamug. En kan de zwangere vrouw twee maal tijdens haar zwangerschap een preventieve behandeling krijgen om op die manier niet alleen zichzelf maar ook haar ongeboren kind te beschermen tegen malaria.

Wil je ook naar de baby's in de buik luisteren? Kom dan woensdag 21 oktober naar de Winkel van Sinkel in Utrecht. Daar is nog veel meer te doen, zoals belly painting. Voor een uitgebreid programma, zie http://www.millenniumtour2009.nl/.

Luister naar baby's in de buik tijdens Millenniumtour2009

2009-10-15T11:30:00.005+02:00

Op 16, 21 en 22 oktober kun je tijdens de Millenniumtour2009 luisteren naar baby's in de buik van hun zwangere moeders. De moeders wonen in een malariagebied en lopen een verhoogd risico om malaria op te lopen met alle gevolgen van dien, niet alleen voor de vrouwen maar ook voor de baby's. De baby's realiseren zich dat maar er zijn gelukkig manieren om zwangere vrouwen preventief te beschermen tegen malaria.

Malaria No More! werkt samen met NCDO, Move Your World en SCORE om tijdens de Millenniumtour2009 op een ludieke manier aandacht te besteden aan o.a. malaria. Malaria behoort tot millenniumdoelstelling 6 (Terugdringen HIV/AIDS, TB, malaria en andere infectieziekten) maar als je malaria aanpakt, werk je ook aan millenniumdoelstelling 4 (Terugdringen kindersterfte) en millenniumdoelstelling 5 (Terugdringen moedersterfte): 3 muggen in een klap dus.

Kom 16 oktober naar het Centraal Station in Amsterdam of 21 oktober naar de Winkel van Sinkel in Utrecht of 22 oktober naar de studentensporthal Pendragon in Tilburg.

Voor meer informatie en het programma:
zie http://www.millenniumtour2009.nl/.

Malaria No More op Wereldhavendagen

2009-09-15T10:57:00.012+02:00

Rotterdam als European Youth Capital 2009 organiseerde speciaal voor jongeren op 4 september 2009 de Wereldhavendagen voor jongeren. Er was van alles te doen voor jongeren, individueel of in schoolverband, zoals demonstraties bekijken, een schip bezoeken of een excursie maken naar een plek in de haven waar je anders nooit komt. De Wereldhavendagen zette één keer per jaar de deuren van de haven open.

De Cruise Terminal Rotterdam vormde 4 september het kloppende hart van deze jongerendag. Er waren muziekoptredens, filmvertoningen, demonstraties, lezingen en workshops. Ook vond hier de prijsuitreiking van Your World Port School Challenge plaats.

Malaria No More was in en rond de Cruise Terminal aanwezig met een informatiestand voor jongeren. Honderden leerlingen in de leeftijd van 12 t/m 16 jaar van mavo t/m gymnasium maakten kennis met de werkzaamheden van onze stichting, de millenniumdoelen in het algemeen en millenniumdoel 6 in het bijzonder.

De jongeren van Rotterdam kunnen individueel of in groepsverband een belangrijke bijdrage leveren aan malariabestrijding door bewustwordings- en/of sponsoracties uit te voeren en daarmee malaria onder de aandacht te brengen en een project van Malaria No More in een Afrikaans land financieel te steunen.

Wil je iets met je klas of school doen, neem dan contact op met office@malarianomore.nl of bel overdag met Margret van Gaalen op 0294-291512.

Peter Hodes op Radio West

2009-07-16T09:38:00.004+02:00

Vrijdag 17 juli 2009 is er een interview met Peter Hodes te horen op Radio West. Hij zal vertellen over zijn ervaringen tijdens zijn 4 maanden lange fietstocht dwars door Afrika. Radio West is ook geinteresseerd in malaria, de enorme gevolgen voor de bevolking die erdoor getroffen wordt, wat je ertegen kunt doen en het werk van de stichting Malaria No More! Nederland in de strijd tegen deze ziekte.

De radiofrequenties zijn te vinden op http://www.westonline.nl/radio/frequenties.
Lukt het je niet om live te luisteren, dan kun je het later proberen bij Programma gemist op http://www.westonline.nl/.

Zet'm op Peter!

Groeten, Margret

Het gaat goed met Joseph Makokha

2009-06-25T10:06:00.002+02:00

Joseph Makokha zegt jullie gedag. Het gaat goed met hem. Hij slaapt onder de door Premier Balkenende ondertekende klamboe en is zo beschermd tegen de dodelijke steek van een malariamug. Joseph woont in de regio Shibinga in West-Kenia. De Pioneer Self Help Group Bulechia voert er een programma uit, Fight Against Malaria, waarbij de bevolking wordt voorgelicht over malaria (hoe je het kunt oplopen, hoe je het kunt voorkomen, wat je moet doen als je denkt malaria te hebben, hoe je geimpregneerde klamboes moet gebruiken en onderhouden). Ook krijgen de bewoneres geimpregneerde klamboes om onder te slapen.

Meer informatie over dit door Malaria No More! Nederland gesteunde project is te lezen op onze website bij Partners.

U kunt dit project steunen door een bijdrage over te maken op rekening 56.10.25.312 t.n.v. Malaria No More! Nederland o.v.v. Project Kenia.

Balkenendes klamboe beschermt 4 maanden oude Joseph Makokha

2009-06-08T09:55:00.006+02:00

De Pioneer Self Help Group heeft weloverwogen beslist welke familie de door Balkenende ondertekende klamboe krijgt. De klamboe gaat naar een familie die erg geleden heeft onder malaria. Vader Isaac Wanjira Nyongesa en moeder Janet Nambengere Wanjira hebben twee van hun zes kinderen verloren aan deze ziekte, in de periode voordat de Pioneer Self Help Group het Fight Against Malaria project introduceerde.

De familie bestaat nu uit zes personen:

1. Vader Isaac Wanjira Nyongesa: 37 jaar, ongeschoold, arbeider (Bicycle transporter, Bodaboda)
2. Moeder Janet Nambengere Wanjira: 32 jaar, ongeschoold, arbeider (huisvrouw)
3. Dochter Petronillah Khaoya: 12 jaar, 6e klas van Mungabira Primary school
4. Zoon John Nyongesa: 8 jaar, 2e klas van Mungabira Primary school
5. Dochter Martina Nashibe: 6 jaar, kleuterschool
6. Zoon Joseph Makokha: 4 maanden jong.

Enos Matangwe van Pioneer Self Help Group laat ons het volgende weten:

"Family's malaria record.
The family has had two of it's children die because of malaria before the introduction of the Fight Against Malaria project. This is one of the families that were distributed with ITNs 5 years ago. We considered it for the Prime Minister's donation because it had the hard experience out of the epidemic. This also partnered well with our second genaration operations.

Consequenses.
The consequences of the project to this family in relation to malaria is that it is always keen on the development of malaria awareness. After receiving their first net out of the program, the disease has not claimed any life from this family and they always seek for medical assistance to ascertain the excact cause of any illness among it's members before any treatment is carried out. At the same time, they testify that the fight againt malaria through prevention is the only alternative to making a free malaria society. Having been beneficiaries of the Prime Minister of Netherlands' donation of a mosquito net, the family feels previledged and honoured. As a result, they have promised to fully keep watch and maintain the net to enable them bring up their 4 months old son malaria free.

Finally, I wish to once more extent our appreciations to the Prime Minister, his family, friends, people of good will towards our initiative and your entire group for this life saving gesture. God bless you all."

Wij wensen niet alleen Isaac Wanjira Nyongesa, zijn vrouw Janet Nambengere Wanjira en hun gezin een malariavrij leven toe maar alle bewoners van de regio Shibinga.

Ook jij kunt ervoor zorgen dat kinderen in Shibinga malariavrij opgroeien door een donatie over te maken op rekening 56.10.25.312 t.n.v. Malaria No More! Nederland o.v.v. Project Kenia.

Balkenendes klamboe in Shianda Kenia

2009-06-04T10:59:00.007+02:00

De door Balkenende ondertekende klamboe is inmiddels aangekomen bij Enos Matangwe, coordinator van het Fight Against Malaria (FAM) project van de Pioneer Self Help Group Bulechia die in 2004 het succesvolle project introduceerde in de projectlocatie Munganga in de regio Shibinga (West Kenia). Als resultaat reduceerde de kindersterfte t.g.v. malaria met bijna 100% en het aantal gevallen van malaria nam met 90% af.

De kernpunten uit een FAM Project zijn: Inventarisatie, Voorlichting, Behandeling en Distributie. Vrouwen worden direct bij het project betrokken om de juiste bevolkingsgegevens te verzamelen om de statistieken rondom gezondheidsregistratie zo zuiver mogelijk te houden.
Op voorlichtingsbijeenkomsten informeren de projectmedewerkers de bewoners over het ontstaan en de risico’s van malaria. Tevens leggen ze uit hoe de bewoners malaria kunnen voorkomen door het veranderen van hun gedrag en het gebruiken en onderhouden van geïmpregneerde klamboes. Aan het eind van de bijeenkomsten worden geïmpregneerde klamboes uitgedeeld. Een belangrijk onderdeel in de bestrijding van malaria is een juiste diagnose en behandeling. FAM zorgt voor een adequate medische behandeling.

De pioniergroep wil nu ook in 6 andere locaties in de regio Shibinga dit FAM project implementeren. De realisatie zal 3 jaar duren. Extra activiteiten zijn de behandeling van muggenbroedplaatsen met Neem olie en het verlenen van microkrediet aan de moeders. Zij krijgen €1,- om te investeren en te sparen voor nieuwe klamboes.

Malaria No More! Nederland steunt dit project de komende 3 jaar en heeft besloten Balkenendes klamboe naar dit FAM project te sturen. Theo Kiewiet heeft de klamboe vanaf Ameland naar Enos gestuurd met een begeleidende brief. De Pioneer Self Help Group Bulechia is uitermate vereerd dat zij de klamboe mogen ontvangen. Zij zullen zorgvuldig beslissen welk gezin Balkenendes klamboe zal gaan gebruiken. Onder 1 geïmpregneerde klamboe kunnen 3 kinderen slapen waardoor hun leven voor 5 jaar beschermd zal zijn tegen de dodelijke ziekte malaria.

Er zijn natuurlijk veel meer klamboes nodig om de 70.000 bewoners van de regio Shibinga te beschermen, om precies te zijn 30.000 stuks. U kunt ons hierbij helpen door een bijdrage over te maken op rekening 56.10.25.312 van Malaria No More! Nederland o.v.v. Project Kenia.

De klamboe van Balkenende

2009-06-02T09:50:00.010+02:00

Op 24 april jl. zette premier Balkenende in het torentje zijn handtekening op een klamboe van Malaria No More! Nederland. Hij gaf daarmee aan de strijd tegen malaria te steunen.

Bekijk hier de overhandiging en ondertekening van de klamboe op YouTube.

Malaria No More! geeft Balkenendes klamboe aan een project in Kenia waar zij het project 'De strijd tegen malaria, Shibinga' in West-Kenia steunt. Dit project wordt vanuit Nederland begeleid door Ontwikkelingswerk Theo Kiewiet op Ameland. De klamboe kwam eerst op Ameland aan vanwaar Theo Kiewiet deze vervolgens doorstuurt naar de Pioneer Self Help Group Bulechia (West-Kenia) die in de regio Shibinga maatregelen treft om malaria te voorkomen.

Foto Persbureau Ameland http://www.persbureau-ameland.nl/

Op onze website is meer te lezen over dit project. Ook kun je dit project steunen door een donatie over te maken op rekening 56.10.25.312 o.v.v. Project Kenia.

De komende periode laten wij zien wat er met Balkenendes klamboe gebeurt.

Sponsoractie Peter en Jan Hodes ten einde

2009-05-28T13:37:00.003+02:00

Met het einde van de Tour d'Afrique is er ook een einde gekomen aan de sponsoractie van Peter en Jan Hodes t.b.v. de stichting Malaria No More! Nederland.

Er zijn maar liefst 59 personen en organisaties die gezamenlijk een bedrag van 7.470,47 euro hebben gedoneerd aan de stichting. Een record bedrag voor een particuliere sponsoractie.

Malaria No More! Nederland kan met de opbrengst ervoor zorgen dat er 747 klamboes aangeschaft en gedistribueerd worden waarmee het leven van zo'n 2.240 kinderen (!!!) beschermd kunnen worden tegen de dodelijke steek van een malariamug. De stichting zal dit bedrag toekennen aan een door haar geselecteerde en ondersteunde malaria-interventie in Afrika.

Namens het bestuur en de directie wil ik Peter en Jan Hodes, zijn familie, allen die gedoneerd hebben en allen die publiciteit over deze actie mogelijk hebben gemaakt, van harte bedanken.

Met vriendelijke groeten,

Margret van Gaalen
Programme Manager
Malaria No More! Nederland

Impressie van het onthaal in Kaapstad

2009-05-14T14:42:00.015+02:00

Jan en Peter zijn afgelopen zaterdag niet onopgemerkt binnengehaald. Dat ging gepaard met aardig wat tamtam, muziek, prijsuitreikingen, consul generaals en de burgemeester van Kaapstad.

Hieronder een impressie:

Onder begeleiding van de plaatselijke fanfare komen Peter en Jan het podium op.

Peter met een lekker biertje, Jan en andere Nederlanders

Alle deelnemers

Alle Nederlanders

Peter en Jan zijn alweer een paar dagen in Nederland en kunnen genieten van al het Nederlandse comfort. Jan is zelfs alweer een paar dagen aan het werk. Beiden zijn hun ervaringen nog aan het verwerken en over een tijdje zullen ze hun terugblik delen met ons.

De 'donatie'lijnen staan nog open. De teller staat nu bijna op 8000 euro!!! Ga jij helpen om dat te halen?

Jan en Peter heelhuids in Kaapstad over de finish!

2009-05-11T11:26:00.004+02:00

Zaterdag 9 mei haalden Jan en Peter heelhuids de finish in Kaapstad, Zuid-Afrika!! Ook de laatste etappes vallen niet mee. Peter stuurt zondag 10 mei zijn laatste mailtje vanuit Afrika:

"Goedemiddag, hier meldt zich Kaapstad. Gisteren heelhuids in Kaapstad aangekomen. Ik realiseer me dat ik een tijd lang uit de ether geweest ben maar dit had te maken met slecht toegang tot internet. Mijn laatste bericht was uit Windhoek dus daar pak ik de draad weer op!
Jan is zonder problemen in Windhoek aangekomen en we hebben samen op de camping wat zaken geregeld. De volgende dag begon de laatste sectie die ze in Namibië enigszins hebben omgegooid door de eerste 6 dagen "dirt road" te nemen, hetgeen voor Jan betekende dat zijn karretje (racefiets) op de truck kon en een leenfiets (moutainbike) kreeg. De algemene mening was dat de dagen veel te lang waren in combinatie met dirt road met heel veel zand en wasbordoppervlakte. Loodzwaar en bloedheet. Daartegenover stond wel een wonderschone natuur met heel veel mooie duinpartijen. Rustdag in Soussosvlei alwaar in een heerlijke lodge gelogeerd met een geweldige keuken. Super relaxed allemaal!
Jan heeft alles gefietst en ik heb af en toe de lunchtruck genomen hetgeen me minder KM,s opleverde, maar ik zat er gewoon helemaal doorheen. Mijn perceptie van deze sectie was dat het allemaal eenvoudig zou zijn en dat viel vies tegen. Dus allemaal tussen de oren!
Op 30 april hebben de Nederlanders de rest van de wereld uitgenodigd voor een Koninginnedagborrel met oranjebitter (door Jan meegenomen) en bier hetgeen zeer gewaardeerd werd. Ik heb nog een praatje gehouden over de achtergrond van deze festiviteit en verteld dat het een hele relaxte dag is in NL zonder te weten wat zich inmiddels had afgespeeld. Wat een anticlimax!!
Onze laatste rustdag was aan de grens met Zuid Afrika bij Noordoever aan de Oranje rivier. Heel relaxed en prachtige omgeving. De laatste week door Zuid Afrika was pittig wat KM's betreft met nogal wat tegenwind. Werkdagen van 8 uur waren geen uitzondering hetgeen de nodige pijn aan de kont betekende. Jan in zijn element op zijn racefiets met de snelle jongens. De voorlaatste dag was er een om niet snel te vergeten, 156 KM met vol wind tegen en een gemiddelde van nog geen 16 Km per uur. Maar ook aan zo'n dag komt een einde, niet waar? Dat is hetgeen dat ik dan maar denk.Overigens de hele rit door Zuid-Afrika super mooi weer en een lekkere temperatuur. In Kaapstad op dat moment veel regen maar met de voorspelling van beter weer op komst.
De laatste dag naar Kaapstad was een makkie van rond de 90 Km met een stop op 60 KM alwaar een uitgebreide lunch aan het strand georganiseerd was met zicht op de Tafelberg. Veel goede fotomomenten. Daarna in konvooi met politiebegeleiding Kaapstad in. Best wel een spannend moment. Dit duurde ongeveer 1,5 uur om uiteindelijk bij de Waterfront aan te komen waar een heel comité en allemaal vrienden en familie de rijders verwelkomden.
Muziek, prachtig weer, honderden mensen, een super atmosfeer.Martine, Youk Zumpolle en Marijke Legerstee aan de finish wat echt fantastisch was. De Consul Generaals van de verschillende landen waren aanwezig en de burgemeester van Kaapstad met een speech.
Allerlei prijzen en medailles werden uitgereikt hetgeen allemaal heel braaf was maar niet zo mijn ding is. Al met al een geslaagde afronding van een buitengewoon uitdagende tour en dat in vele opzichten.
Het is me zeker niet meegevallen. Er waren meer echte werkdagen dan verwacht. De bergen waren hoger, de heuvels talrijker, de dirt roads waren more dirtie, en de wind was meer head dan tail dan ik en velen met mij verwacht hadden. Wel een fantastische ervaring waarvan ik benieuwd ben hoe ik die thuis ga verwerken.
Uiteraard wil ik niet nalaten jullie allemaal te bedanken voor jullie interesse en medeleven, hetgeen me zeker goed gedaan heeft. Bovendien bedank ik hiermee namens Malaria No More diegenen die een donatie gedaan hebben.
Hopelijk tot snel ziens/horens. Na 11.483 gefietste km's.

Groet, Peter"

Petje af, Peter, voor deze geweldige prestatie!!! Wat een ontberingen, wat een zware omstandigheden, en dat dag in dag uit. Er leek geen einde aan te komen. Morgen terug naar Nederland en dan eindelijk weer heerlijk in je eigen bed slapen. En langzamerhand niet al om 5:30 uur wakker te worden.

Heel heel hartelijk bedankt, namens het bestuur en de directie van Malaria No More! Nederland en namens mij, voor het ophalen van zoveel geld voor de bestrijding van malaria. Er is t.n.t. 7.052 euro gedoneerd, een geweldig bedrag. Daarvoor kunnen we 705 klamboes op de juiste plek laten brengen waarmee het leven van 2115 kinderen 5 jaar lang beschermd kan worden tegen de dodelijke ziekte malaria!

Je kunt overigens Peter en deze sponsoractie nog steeds steunen door een bedrag over te maken op rekening 56.10.25.312 t.n.v. Malaria No More! Nederland o.v.v. "Peter Hodes".

- Margret van Gaalen

Jan en Peter in Zuid-Afrika

2009-05-07T11:36:00.003+02:00

Inmiddels zijn Jan en Peter in Zuid-Afrika aangekomen en een paar honderd kilometer verwijderd van de finish in Kaapstad. Zaterdag 9 mei komen zij daar aan en worden ze opgewacht door Martine die nu in het vliegtuig zit.
Jan en Peter hebben nog steeds geen contact kunnen krijgen via internet. Vanuit het thuisfront laat Brechtje weten dat de dagetappes zwaar zijn en het eigenlijk tegenvalt.
Deze dagen zijn de laatste loodjes en die zijn meestal het zwaarst.....

Toitoitoi, zet 'm op, Jan en Peter, zodat jullie zaterdag juichend over de finish kunnen!

Steun Jan en Peter moreel tijdens hun laatste etappes en maak uw bijdrage over op de rekening van Malaria No More - 56.10.25.312 - o.v.v. "Peter Hodes". Ze zijn zo'n 5000 euro verwijderd van het streefbedrag van 11.777 euro. Welk bedrijf durft BEST Experience The Difference te volgen die met 0,10 cent per kilometer sponsorde??

- Margret van Gaalen

Ook Jan moet over slechte wegen

2009-05-03T11:35:00.006+02:00

Het thuisfront laat weten dat Jan en Peter weer geconfronteerd worden met slechte onverharde wegen. Ook de laatste etappe van 1720 kilometer in de Tour d'Afrique, de Diamond Coast van Windhoek in Namibie (25 april) tot Kaapstad in Zuid-Afrika (9mei), levert lastige routes op. Namibie betekent niet alleen woestijn, duinen, zand zand en nog eens zand maar blijkbaar ook heuvels en slechte onverharde wegen. Daar kan Jan een beetje ervaren wat zijn vader al die weken ervoor heeft meegemaakt in Soedan, Ethiopie en Noord-Kenia.

Jan en Peter hebben geen bereik maar het thuisfront in Den Haag laat weten dat ze het goed maken ondanks een gestolen telefoon. De steun van vrienden, kennissen en familie in Nederland is een enorme opsteker voor Jan en Peter: sinds medio april toen Jan richting Afrika afreisde is er 660 euro gedoneerd voor hun sponsoractie waarmee 660 kilometers gesponsord zijn. Malaria No More kan daarmee 66 klamboes aanschaffen en op de juiste plek laten brengen. Onder een klamboe kunnen 3 kinderen slapen waardoor met die 66 klamboes het leven van bijna 200 kinderen voor 5 jaar beschermd wordt tegen de dodelijke ziekte malaria!!!

Ook jouw steun is zeer welkom. Het meest eenvoudige is direct over te maken op rekening 56.10.25.312 van Malaria No More o.v.v. Peter Hodes.

We hopen binnenkort meer van Jan en Peter te horen.

- Margret van Gaalen, Malaria No More! Nederland

Zoon Jan aangekomen in Windhoek - Namibie

2009-04-24T13:36:00.005+02:00

Beste Mensen,
Vandaag, 24 april 2009, is Jan in Namibie aangekomen om morgen 25 april (Wereld Malaria Dag) de laatste etappe samen met Peter te gaan fietsen. Vanaf Windhoek zullen zij samen de laatste 1.700 km afleggen om op 9 mei aan te komen in Kaapstad. Zoals wij al vaker hebben aangegeven in de voorgaande emails koppelen Peter en Jan een tweede uitdaging aan deze fietstocht: zoveel mogelijk geld inzamelen voor Malaria No More Nederland. Deze Nederlandse stichting werft fondsen om bij te dragen aan de preventie en behandeling van malaria in Afrika. Dat is hard nodig want iedere 30 seconden overlijdt er een kind aan malaria en dat terwijl malaria te voorkomen is, o.a. door onder een geïmpregneerde klamboe te slapen.

Jullie kunnen Malaria No More met een kleine bijdrage al enorm helpen. Door € 10,- te doneren ( 56.10.25.312 t.n.v. Malaria No More in Loenen a/d Vecht, o.v.v. Hodes) kan de stichting een geïmpregneerde klamboe kopen waaronder 2 volwassenen of 3 kinderen beschermd kunnen slapen. Wij hebben ons tot doel gesteld om een euro per kilometer op te halen voor de stichting. De teller staat nu op ongeveer € 7.500,-, dus we hebben nog wat euro’s te gaan!

Zo voor de allerlaatste keer, onze vraag om de tweede uitdaging van Peter en Jan te kunnen realiseren! Stort!

Groeten,
Martine en Brechtje
=======================================================
Goedemorgen allemaal!!
Gisteren in Windhoek aangekomen maar daarover later.
Zit nu in het restaurant van de camping en wacht op Jan en ga zo meteen ontbijten. De afgelopen dagen (5) hebben niet gebracht wat beloofd werd. In totaal 865 km gereden met als langste etappe dinsdag van 207 KM. De afgelopen week zouden we wind in de rug hebben maar dat pakte anders uit! Een halve dag daarvan mogen genieten en de rest schuin of vol tegen!! Dat viel wel even tegen. Deze hele sectie valt enigszins tegen. Ze noemen het "The Elephant Highway" maar in de hele sectie 3 olifanten gezien en 1 dooie!!, die overigens vreselijk stonk. Je rook dat kadaver een kilometer van te voren. De wegen in Botswana en tot zover in Namibie zijn lang, recht en redelijk saai. Gisteren door de Kalahari woestijn gereden hetgeen weer wat interessanter is. Ik denk dat Jan er goed aan gedaan heeft voor de laatste sectie te kiezen want deze was hem zeker tegengevallen.
De billen beginnen nu echt pijn te doen maar ik denk hoofdzakelijk door het andere zadel wat ik gebruik. Hopelijk met de spullen die Jan meeneemt kunnen we mijn oude brooks zadel repareren.
Gisteren was echt een heroische dag!! !60 KM van Witvlei naar Windhoek. Stel je niets voor van Witvlei want dat is een gehucht met een paar huizen en een camping. Voor de rest een paar huttten en een abattoir. Namibie noemen ze Cattle Country, vandaar dat abattoir!
Wel vol wind tegen en na 80 KM lunch. Kwam redelijk op tijd aan maar er zaten al een heleboel mensen in de lunchtruck. Men had er geen zin meer in!!Na de lunch nog 80 KM en 30 km tot het vliegveld. 10 Km na het vliegveld begon het pijpenstelen te regenen en werd het donders koud. Uiteraard geen regenkleding bij me. De lunchtruck kwam voorbij maar die zat inmiddels propvol dus doorrijden. Nog 40 KM op een tweebaans weg, zonder vluchtstrook, met bakken water op de weg, veel verkeer door het vliegveld en veel vrachtwagens, en stevige heuvels, geen kuitenbijterjes maar echte kuitenhappers! Vrachtwagens die water opspuiten zodat je echt niets meer ziet, de schoenen vol met water, je bril beslagen, en ijs en ijskoud. Rechts en boven van je pikdonker met onweer en bliksem en links de zon schijnend op een bergrug. Je handen zo door en door koud zodat het gewoon moeilijk was je stuur vast te houden en je remmen te gebruiken. Dit hele gebeuren duurde 2 uur. In windhoek zelf regende het nog enorm en bij een ATM automaat voor geld kon ik van de kou de pincode niet naar behoren intypen. Al met al heroitiek ten top!!
De week werd afgesloten zoals die begonnen was, helemaal K!!Geen kamer te krijgen in Windhoek dat wil zeggen ik ben te weinig alert geweest en had van te voren moeten reserveren. De mensen die de truck genomen hebben waren natuurlijk eerder en hadden alle beschikbare kamers weggekaapt.Kamperen is ook niet zo erg maar het moet wel droog worden.
Gisteravond in ieder geval lekker gegeten en een paar stevige wodka's gedronken nadat ik een warme douche genomen had. Vandaag staat in het teken van Jan ontvangen en hem een beetje wegwijs maken en aan de andere fietsers en staf voorstellen. We melden ons weer bij de volgende rustdag!

Groet,Peter

------------------------------------------------------------------------------------------

En als laatste nog een berichtje van Malaria No More:

Gisteren 23 april is Jan Hodes in de uitzending van Kort Amsterdams geweest op AT5. Je kunt die uitzending zien op http://www.at5.nl/tv/kort-amsterdams/aflevering/3072.

Vandaag zijn diverse donaties binnen gekomen, 80 euro in totaal. Hartstikke bedankt. Daarmee kan Malaria No More ervoor zorgen dat 8 klamboes aangeschaft en op de juiste plek gebracht worden en dat de lokale bevolking wordt voorgelicht.
Jullie beschermen hiermee het leven van 24 kinderen!!! Helemaal super en hartstikke bedankt.
En wat zal Peter blij zijn dat Jan er is en de fietsavonturen met hem mee gaat beleven.
Jan zal zijn vader op de fiets misschien inhalen maar wat het kleurtje van zijn huid betreft, gaat dat hem denk ik niet lukken!!

Vandaag heeft MNM een klamboe aan premier Balkenende overhandigd en hem gevraagd om Nederlanders en zijn buitenlandse collega's op te roepen de strijd tegen malaria te steunen (een korte impressie is te zien op http://www.youtube.com/watch?v=aluNyUbcHqw). We gaan de door Balkenende ondertekende klamboe volgen op zijn reis naar Afrika.

Morgen op Wereld Malaria Dag staat MNM met een infostand op de Afrikadag in Den Haag. Als je er naartoe gaat: kom langs, dan kunnen we kennis met elkaar maken.

Maar de komende weken volgen we eerst nog even Peter en Jan in de laatste etappe van Windhoek naar Kaapstad. Het zijn de laatste loodjes maar zet 'm op!!

Groeten,
Margret van Gaalen
Malaria No More! Nederland

Peter in Maun (Botswana)

2009-04-21T10:19:00.004+02:00

Zaterdagochtend 18 april vroeg mailt Peter vanuit Maun (Botswana):

Goedemorgen allemaal!!
Op de eerste plaats wil ik iedereen hartelijk bedanken die regelmatig mij een email stuurt. Ik waardeer dat buitengewoon en neem mij niet kwalijk dat ik deze niet allemaal persoonlijk beantwoord. Ga er wel mee door want ik lees ze met plezier!!!!
Het is nog vroeg maar ik ben al een uurtje of 3 op. Van uitslapen op zo'n rustdag komt niets terecht! Gewoon om 5.30 uur wakker en dan nog maar een half uurtje blijven liggen en dan toch maar opstaan.
We staan op een camping bij een luxe hotel waar helaas geen kamers meer waren. Niet zo erg want we kunnen wel gebruik maken van alle faciliteiten en een fantastisch zwembad waar ik over een uurtje of twee lig!
Maun is blijkbaar een centrum in Botswana van waaruit veel safari's vertrekken. Best wel een beetje mondaine en wel aardig.De weg hiernaartoe was lang en redelijk eentonig, weinig dorpjes of afleiding maar wel hoofdzakelijk wind mee dus dat helpt. Botswana is tot zover nog niet mijn land. Het lijkt wel of er iets niet klopt maar ik kan niet aangeven wat!
Het is eigenlijk al heel westers en aan de andere kant primitief. Ze hebben de zaken wel aardig voor elkaar maar er lopen ook genoeg Muzunghes rond om dat te organiseren. Verkeer is ook redelijk gedisciplineerd.
Gisteren met mijn nieuwe Canadese vrienden in het Sportsman Cafe en Restaurant gegeten hetgeen uitstekend was. Weer een originele vanille ijs met warme chocolade gegeten wat weer een openbaring was. Idioot dat je zo kan genieten van zoiets normaals, niet waar.
Iedereen kijkt wel een beetje uit naar het einde maar er wordt relatief weinig over gesproken daar we best nog wel een eind moeten. De truck wordt ook door velen wat regelmatiger bezocht dan voorheen en verschillende groepjes zijn plotseling wat anders gaan doen en dagen dan weer na een paar dagen op. Ik heb me voorgenomen de hele rit uit te zitten. Als je dat niet doet houd je daar toch een slecht gevoel aan over, denk ik!! Wat ook gebeurt is dat sommige mensen twee etappes in een doen en dan een extra rustdag inlassen. Dat zijn etappes van > 300 KM. Dat is mij te veel en volgens mij heb je dan die extra rustdag ook nodig om te recupereren. Gekkenwerk!! Over een kleine week komt Jan aan op een vrijdag en jullie kunnen je voorstellen dat ik daar naar uitkijk. Jan heeft voorgesteld Koninginnedag te vieren met oranjebitter en bier aangeboden door de NL gemeenschap en ik houd een praatje over deze traditie!Jan gaat wel racen want dat stelt niets meer voor. Hij moet Allan het vuur aan de schenen leggen en proberen deze sectie te winnen. Dat is tenminste mijn idee. Ik hobbel er wel achteraan.
Goed mensen, ik ga koffie drinken en mijn bed bij het zwembad reserveren. Volgende week in Windhoek meld ik me weer hopelijk met een niet al te pijnlijke kont want het zijn wel KM,s die we gaan maken. De 3e etappe in Namibie is 207 KM dus vroeg op en flink doorfietsen!!
Prettig weekend en tot ziens!!

Groeten, Peter

Op de Elephants Highway in Botswana

2009-04-17T10:49:00.003+02:00

Afgelopen woensdag, 15 april, kwam Peter aan in Nata hetgeen niet meer is dan een kruising van wegen waar een shop, een benzinestation en nog een paar kleine tentjes zijn.
Na maandag de grens van Botswana gepasseerd te zijn waren we eigenlijk vroeg op de campsite die gedeeltelijk onder water stond vanwege het hoge water in de rivier de Choa die uitmondt in de Zambezi. Vandaar een bootsafari gedaan langs een gameresort hetgeen heel aardig was. Olifanten, hippo's, krokodillen en nog veel meer van dat spul. Prachtige rivier met fantastische lodges eraan.
Vervolgens ging het via de Elephants Highway richting zuiden hetgeen ook schuin tegenwind betekent. De tweede dag 160 KM hetgeen niet gemakkelijk was. Met die Elephants valt het overigens wel mee. Twee clubjes gezien dat was alles. Voor de rest eigenlijk reuze saai! Kaarsrechte wegen zonder enige afwisseling. De Noordoostpolder van Afrika kan je zeggen. Dit recept ook weer vandaag met een iets gunstiger wind maar ook 150 KM. Morgen gaan we echt naar het westen (we moeten om een wildpark heen) en dan hebben we echt de wind in de rug. Botswana telt slechts 1,8 miljoen mensen en is redelijk welvarend. De muntsoort heet Pula wat een leuk weetje is. De prijzen van e.e.a. zijn hier meer westers georiënteerd. Voor de rest is het een groot gameresort gebeuren en talloze safari gangers. Het lijkt me niet helemaal mijn land.
Mijn verkoudheid gaat beter! Gisteren en eergisteren mij letterlijk het snot voor de ogen gereden. Maar nu gaat het beter. Het nieuwe zadel is wel wennen en ik kom redelijk vaak uit het zadel hetgeen betekent dat ik pijn aan mijn kont heb! Als Jan er is kunnen we weer mijn oude zadel repareren. Voor de rest valt mijn fiets een beetje uit elkaar. Mijn bidonhouder kwam er spontaan vanaf en al mijn kabelbevestigingen zijn gebroken. Het wordt hoog tijd voor Kaapstad en dan Tom Schouten voor een zeer zeer grote beurt! Mijn karretje ziet er niet meer uit en piept en kraakt als een dolle maar gaat nog steeds als de brandweer!! Overigens nog steeds met dezelfde banden en als een van de weinigen nog geen lekke band gehad.
Vanaf morgen twee lange dagen naar Maun hetgeen een aardige plaats is waar we weer een rustdag hebben. Wellicht meld ik me daar weer.

Groet, Peter

Peter bezoekt Vic Falls met Pasen

2009-04-16T09:57:00.003+02:00

10 april, op Goede Vrijdag, is Peter na 160 km in Livingstone aangekomen:

De laatste 3 dagen in totaal 485 km gereden hetgeen best pittig was daar er uiteraard weer wat heuvelachtig terrein bij zat en zowaar mijn geliefde dirt roads.
De laatste dag was zwaar i.v.m. een fikse verkoudheid hetgeen inmiddels een luchtweginfectie is. Gelukkig antibiotica bij me voor dit euvel zodat ik overmorgen weer kan rijden. Daarnaast ben ik ook door mijn zadel gezakt. Het is ongelofelijk maar alles met betrekking tot mijn zadel is gebroken, eerst in Ethiopië mijn zadelstang, daarna in Tanzania mijn zadelring en nu mijn zadel. Van iemand anders een spare zadel geleend. Ben benieuwd hoe dat gaat?? Nu eerst 2 rustdagen (zaterdag en zondag 11 en 12 april). Vanmiddag ga ik met een paar gezellige kerels een drift maken op de Zambesi met kaas en wijn.
Moet heel bijzonder zijn. Zondag 12 april naar de Falls en nog een paar dingen bekijken. Helaas geen hotel daar het Pasen is en hier een gekkenhuis. Dus in de tent op een aardige campsite met pool en een goede bar. Dus prima uit te houden.
O ja nog even iets over zo'n local op zo'n fiets. Gisteren haalde eentje mij in op een helling met zo'n gammel ding. Hij had een bos hout achterop die een meter boven hem uitstak en zijn linkerpedaal had een 30% dooie trap. Hij fietste me fluitend voorbij waarbij gezegd moet worden dat ik niet in goede doen was en al 130 km erop had zitten. Maar toch blijft het frustrerend!Het weer is prachtig met veel zon, helder en lekker droog en in de avond koel zodat je goed kan slapen. Ik denk al met al dat we tot nu toe over het weer niet zo veel te klagen hebben, gezien het regenseizoen.
Overmorgen dus de grens over naar Botswana waar we een riviertocht maken over de Chobi waar nogal het een en ander te zien is. Vervolgens komen dagen met gemiddelden van ver boven de 160 km met als klap op de vuurpijl er een van 204 km. Nog ca. 3.500 km te gaan dus er moet wel worden doorgefietst, niet waar?
Ik meld me weer zodra er een rustdag is.

Groet, Peter

Geen nieuws goed nieuws?

2009-04-14T11:14:00.002+02:00

Zou Peter ook zulke fijne Paasdagen gehad hebben als wij hier in Nederland? Relaxed en met mooi weer? De omgeving in Malawi is in ieder geval prachtig.

Over een paar dagen horen we vast meer, waar Peter zich precies bevindt en hoe het gaat.

Nog 1,5 week en zijn zoon Jan zal naar Afrika reizen om vanuit Windhoek in Namibie mee te fietsen. Vertrouwd gezelschap voor Peter die hem uit de wind kan houden.

Groeten, Margret

Peter in Zambia met veel FRHs

2009-04-07T15:16:00.003+02:00

Maandag 6 maart 2009 is Peter weer on-line:

Goedemiddag!! Even uit de lucht geweest maar daar ben ik weer!
Zojuist in Lusaka aangekomen de hoofdstad van Zambia (7e land), het land waar we nu zo,n dag of 6 zijn.
Het land komt op de een of andere manier armoediger over dan Malawi maar het zou welvarender moeten zijn. De dorpen (overigens niet veel) die we gepasseerd zijn zagen er buitengewoon armoedig uit en het wegennet is slecht onderhouden. Het land heeft koper maar de marktprijs van koper is gekelderd en derhalve gaat het hen momenteel slecht.
Je loopt hier met enorme pakken geld rond. 1 dollar is ca. 5500 Kwatcha hetgeen een stapel geld betekent. Na Lilongwe in 1 dag na de grens van Zambia (50 US dollar achteruit) en toen in Cahapati overnacht op een behoorlijke camping.
Overigens ben ik met het Rode Kruis nog een dag op stap geweest naar het binnenland van Malawi waar we een dorp bezocht met een medische post. Dit alles in het kader voor Malaria No More. Het hele dorp was voor mij uitgelopen en er werden toneelstukjes opgevoerd en muziek gemaakt. Natuurlijk veel foto's en toespraken. Allemaal goed bedoeld en best wel aardig. Martine heeft de foto's dus als er interesse bestaat bel haar dan mailt ze de foto's door.
Nu kom ik terug op het onderwep waarvan jullie wellicht hebben afgevraagd wat dat betekent FRH. Wel, niets meer of minder dan Fucking Roling Hills!! Vijf dagen lang door een hoogvlakte gereden met uitsluitend FRH's. Om helemaal gek van te worden. Een kleine uitleg is hier op zijn plaats. FRH zijn heuvels/bergen van zo'n 6/700 meter die vlak op elkaar volgen. Je gaat er met een vaartje van tussen de 50 en 65 KM per uur vanaf om vervolgens na 150 meter omhoog volledig stil te vallen na 8/9 KM. Deze actie is iedere keer een aanslag op je benen. Als dat 3x per uur voorkomt is dat niet erg maar ik denk dat we in de afgelopen dagen zeker 300 van deze FRH's gehad hebben. Ik ben er in ieder geval helemaal klaar mee. Elke avond als we in het kamp kwamen was ik helemaal gaar. Je komt niet echt in een ritme. Als je een lange klim hebt van 20 km is dat ook vervelend maar dan weet je waar je aan toe ben. Als je hier boven bent aangekomen dan zie je vervolgens de volgende heuvel al weer. Totaal ontmoedigend.
Na Lusaka naar Vic Falls schijnt het ook nog zo te zijn, maar wel wat minder. Afwachten maar! Het zou eigenlijk nu wel eens wat minder zwaar mogen worden. Ik verbruik nog steeds 4/5 000 kal per dag en dat geeft wel aan hoe lastig het is. Je zit gewoon meer dan 7 uur op die fiets. Ik krijg zo langzaam aan ook een beurse kont. Niet kapot maar als ik op een houten stoel ga zitten dan voel ik het wel enorm. Gedurende de nacht ook last van mijn benen en knieen maar tijdens het fietsen allemaal O.K.
Neem weer antibiotica i.v.m. ontstekingen aan mijn achillis en hand die niet overgaan. Op de zijkant van mijn rechter hand zit gewoon een gat. Het gaat nu wel de goede kant op.
Het weer is zich gelukkig aan het stabiliseren en ik heb de indruk dat we het regenseizoen achter ons aan het laten zijn. Nog wel af en toe dreigende wolken en een paar spatten maar geen enorme plensbuien meer.We zitten hier met de campsite bij een hotel. Geen kamer genomen; te duur voor wat ze boden. Gewoon in het tentje. Deze is overigens een beetje aan het lekken. Vannacht wakker geworden van druppels die op mijn hoofd vielen. Volgens ervaren kampeerders heeft het met condens te maken. Lijkt me raar maar het zal wel. Mijn matje is nu wel goed gerepareerd hetgeen wel een luxe is.
Morgen een beetje aanklooien en dan de volgende dag in 3 dagen naar Livingstone (Vic Falls) We zitten daar tijdens het paasweekend dus ik weet niet of dat zo gunstig is voor de accommodatie. We zien wel. Het gaat er nu wel echt op lijken dat ik Kaapstad ga halen ondanks het feit dat we nog wel een stukje moeten doorfietsen. Na Vic Falls gaan we naar Botswana waarvan men zegt dat het de Noordoostpolder van Afrika is, zo vlak is het daar! De komende etappes moeten er echt KM's gemaakt worden dus meewind is wel wenselijk!
Goed ik meld me weer bij Vic Falls!
Ik wens iedereen prettige paasdagen en hopelijk mooi weer!

Groet, Peter

Peter bezoekt Rode Kruis project en deelt klamboes uit

2009-04-03T15:03:00.007+02:00

Op 1 april tijdens zijn rustdag in Lilongwe (Malawi) is Peter in de gelegenheid om in district Dowa een malariaproject van het Rode Kruis te bezoeken. De stichting Malaria No More! Nederland steunt daar een project van het Nederlandse Rode Kruis dat in Dowa samenwerkt met het Malawi Rode Kruis. Peter wordt 's morgens opgehaald door Gloria Kunyenga, Programmamanager van het malariaprogramma van het Malawi Rode Kruis, en Ad Beljaars, Regionale Programmacoördinator Zuidelijk Afrika & Soedan van het Nederlandse Rode Kruis. Zij brengen hem naar het dorp Sichisichi waar de lokale bevolking hem verwelkomt met dans, toneel en gedichten die over malaria gaan. Peter ziet en hoort er welke activiteiten het Malawi Rode Kruis onderneemt om de ziekte te voorkomen. Er is maar 1 centraal waterpunt beschikbaar voor 4830 mensen uit de regio. Naast malaria komt er ook veel diarree voor. Voor gecompliceerde ziektegevallen om o.a. een diagnose te kunnen stellen voor diverse ziektes is de dichtstbijzijnde kliniek 20 km verderop waar mensen te voet naartoe moeten.

Na een rondleiding door een apotheek en een kraamafdeling deelde Peter buiten aan de bevolking klamboes uit. Peter heeft de lokale bevolking namens Malaria No More! Nederland in een speech zeer hartelijk bedankt voor hun inspanningen. Hij lichtte de bedoelingen van de stichting toe en heeft ook nog iets verteld over de Tour d'Afrique.

Door onder een klamboe te slapen beschermen de mensen zich tegen de steek van een malariamug. Van malaria word je niet alleen doodziek, je kunt er ook daadwerkelijk door overlijden. Dat gebeurt dan ook maar al te vaak: iedere 30 seconden overlijdt er ergens een kind aan malaria. Ook zwangere vrouwen behoren tot de risiciogroep. Terwijl malaria voorkomen kan worden en je ervan kunt genezen met de juiste behandeling.

Peter streeft ernaar om met zijn fietssponsoractie €11.777 op te halen voor de stichting Malaria No More! Nederland, 1 euro per kilometer. Tot nu toe zijn er al vele donaties gedaan en is er maar liefst €5.756 opgehaald. Er zijn echter nog vele kilometers te gaan en het streefbedrag is nog niet bereikt.

Ook u kunt nu besluiten om een bijdrage te leveren aan de preventie van malaria door een aantal kilometers te sponsoren en nu een bedrag over te maken op rekening 56.10.25.312 van Malaria No More! Nederland o.v.v. Peter Hodes of on-line via http://www.malarianomore.nl/.

- Margret van Gaalen

Peter en Madonna in Lilongwe

2009-04-01T09:18:00.003+02:00

Dinsdag 31 maart bericht van Peter uit Lilongwe:

"Goedemorgen!!

Gisteren 1 dag eerder in Lilongwe aangekomen daar we aan andere route genomen hebben van Chitimba Beach naar Lilongwe i.v.m. een weggeslagen brug. De eerste dag was qua natuur beeldschoon met een flinke klim. De tweede dag was lood en loodzwaar daar we naar een hoog gelegen plateau toe moesten. Dit ging gepaard met ca. 50 steile heuvels met stevige afdalingen. Uiteindelijk 2000 meter geklommen. Iedereen maar dan ook iedereen was kapot. Ik dacht dat het aan mij lag maar dat was gelukkig niet het geval. Elke keer als je aan de top was zag je de volgende helling al weer. Ik raakte totaal gedeprimeerd ervan! Gedurende de nacht ook behoorlijke tintelingen in de benen gehad.

Gisteren een rit van 130 KM waarvan 80 KM met stevige tegenwind. Na 20 KM brak mijn zadelpenring zodat ik met pen en al naar beneden zakte en tevens van links naar rechts bewoog. Bij het eerste de beste dorp naar de plaatselijke fietsenmaker gegaan (hoefsmid) die uit een stuk staal een geimproviseerde ring maakte met twee gaten erin en een bout. Deze redde het in ieder geval voor de 50 km tot de lunch alwaar ik een reservering kreeg van een mederijdster. Hoe kom je er bij om die mee te nemen.

Gisterenmiddag 30 maart in Lilongwe aangekomen en gelukkig telefonisch een kamer gereserveerd. Bleek helemaal goed te zijn want er zijn weinig hotels en momenteel is Madonna in Lilongwe vanwege weer een adoptiekind en de pers reist haar achterna en bezet alle beschikbare kamers.

Het regent hier nu pijpenstelen dus ben blij niet in mijn tentje te zitten. De hele campsite staat onder water. Wat een armoede dat kamperen in de regen. Ik denk niet dat mijn tent mee terug gaat naar NL. Verblijf nu in de Musaf Lodge in het centrum met alles om me heen. Bevalt we wel. Gisteren met Marcel en Simon eindelijk weer een echte steak gegeten. Echt heerlijk en een toetje! Appeltaart.

We hebben dus een dag extra in Lilongwe dus dat is meegenomen. Zo meteen laat ik me ergens lekker masseren en duik de rest van de dag in mijn boek. Van uitslapen komt weinig. Je zit in zo'n belachelijk ritme zodat je elke dag wakker wordt om kwart voor vijf en in avond om acht uur kapot bent.

In Lilongwe is verder weinig te beleven. Wel een behoorlijk grote stad maar met weinig inhoud. Voor Malawi moet je echt aan het meer zijn.

We hebben inmiddels de 7000 km overschreden en vanaf overmorgen worden de etappes gemiddeld ook langer. Nog zo,n dikke 4500 km te gaan. In Namibie heeft het sinds 40 jaar niet zo veel geregend als de laatste maand. Ook hier zullen we waarschijnlijk een andere route moeten nemen. Geen idee welke en of dat veel minder is. Vrijdag hebben we er al een van 185 KM dus stilletjes hopen op meewind! We gaan wat meer westelijk dus dat is wel de verwachting maar in Afrika is niets maar dan ook niets zeker!

Morgen 1 april word ik opgehaald door iemand van het Rode Kruis die samenwerken met de stichting Malaria No More. We gaan ergens het binnenland in. Ik schrijf daarover de volgende keer.

Wat overigens wel de moeite waard is om te vertellen zijn de locals op fietsen. Op de eerste plaats lijken het allemaal oude Fongers/ Burgo of Gazelle fietsen met handremmen zonder versnelling. Allemaal natuurlijk zwart en deze zijn geimporteerd uit China. Ze zijn zo gammel als de pest en natuurlijk geen onderhoud want dat is niet nodig. Een roestige ketting die er voortdurend afloopt. Die eikels kunnen wel zo ongelofelijk hard fietsen op die krengen. Dan komt zo'n zwartman je voorbij met iemand achterop en dan ook nog heuvel op. Hodes op zijn "custom made light weight titanium bike", nee die gaat lekker!!! Is weinig goed voor de moraal kan ik jullie verzekeren. De glimlach om hun mond verraadt ook genoeg. Ik kijk ze dan ook niet meer aan. Wellicht kinderachtig maar ik gun ze die genoegdoening niet, terwijl ik toch zo goed tegen mijn verlies kan, niet waar?

Groet, Peter"

In Mzuzu in Malawi aangekomen

2009-03-30T10:02:00.004+02:00

Vrijdag 27 maart is Peter in Mzuzu in Malawi aangekomen en liet hij ons het volgende weten:

"Even uit de lucht geweest maar daar ben ik weer.
Inmiddels in Malawi aangekomen. De laatste twee dagen in Tanzania waren spectaculair qua natuurschoon. Ik kan echt iedereen aanraden Tanzania te bezoeken. Aardige mensen, fantastisch natuurschoon en een hoop dingen te ondernemen. Echt een aanrader!! De grensoverschrijding naar Malawi ging allemaal braaf in zijn werk met het nodige " gehassel" met de " moneychanger".
De eerste nacht een buschcamp hetgeen afschuwelijk was door al het locale geweld wat we over ons heen kregen wat betreft kinderen. In de nacht zijn er ook verschillende mensen bestolen van spullen die naast of in het voorpoortaal van de tent lagen. Ik was twee blikjes bier kwijt , dus dat viel wel mee!
De volgende dag 120 KM naar Chitimba Beach aan Lake Malawi, een prachtige rit, in de morgen enigszins nat, heuvelachtig maar met wonderschone uitzichten. De laatste 25 KM langs het meer met forse tegenwind. Chitimba Beach is zo'n idyllisch oord voor hippies en overland trucks, waar ik de mazzel had op tijd te zijn en de laatste cottage aan het strand had. Echt te gek. Het meer is echt fantastisch en ca. 27 graden. Daar hadden we onze rustdag daar wat gevolleybald, boekje gelezen, biertjes gedronken , glaasje wodka genuttigd etc. etc.. Daar kwam ook heel sterk de gedachte bij me op om de cottage voor nog 4 dagen te nemen en vervolgens met de bus naar Lilongwe te vertrekken. Even uit de sleur van alles. Wat een zalig oord!! Je huurt een aardige zwarte " hulpverloofde" in, die er genoeg te krijgen zijn, en je hebt de tijd van je leven!!Uiteindelijk overwon de liefde thuis en een beetje die van de fiets!! Ik hoor nu mensen denken dat ik gek geworden ben en wellicht is dat ook zo!!
O.K. vandaag weer een nieuw traject naar Lilongwe waarvan de eerste dag naar Mzuzu, de hoofdstad van de noordelijke provincie in Malawi. De eerste 20 km langs het meer en vervolgens de bergen in voor 40 KM naar en hoogte van 800 meter hetgeen super zwaar was maar wel super mooi. Daarna een mooie afdaling en vervolgens door een dal gereden wat echt prachtig was.Na 137 KM waren we er en zitten nu in een lekker hotel.
De weg van morgen is onzeker daar de geplande route een probleem heeft. een brug is weggespoeld. We zien wel!In Lilongwe meld ik me weer.
Het gaat goed met me! Heb gedurende de nacht af en toe last van tintelingen in de benen, maar dat zal wel overgaan.
Ik ga nu ergens lekker eten en wens iedereen een gezellig weekend. Nog 6 weken en we zijn in Kaapstad en belangrijker nog 4 weken en Jan is bij me!
Groet, Peter"

Peter in Malawi aangekomen

2009-03-26T10:38:00.002+01:00

Peter is inmiddels in Malawi aangekomen. Als het even kan, overnacht hij in een hotel omdat je tent opzetten in de regen geen pretje is. Zoals je kunt zien, is het landschap dan ook prachtig groen. We hebben nog geen nieuws van Peter vernomen en gaan ervan uit: geen nieuws is goed nieuws. Als hij weer een rustdag heeft, zal hij zich weer melden.

Tanzania, een prachtige vakantiebestemming

2009-03-23T13:36:00.003+01:00

Vandaag, maandag 23 april, is er telefonisch contact geweest met Peter. Het gaat goed met hem.
Tanzania is echt fantastisch. Het is heel groen; dat kan ook niet anders want het regent er behoorlijk veel. Peter zit vandaag dan ook in een hotel i.p.v. in de regen zijn tentje op te moeten zetten. Door het klimaat doen de wildparken het goed – de dieren hebben genoeg te eten en te drinken en de vegetatie groeit en bloeit. Peter raadt Tanzania dan ook aan als vakantiebestemming: je kunt de Kilimanjaro beklimmen, een wildpark in, naar de kust, naar Zanzibar.
De fietstochten zijn nu niet meer zo extreem zwaar. Er zijn nog wel heuvels en bergen. Een beetje zorgen maakt Peter zich om zijn benen want vannacht kreeg hij kramp in z’n benen. Die hebben dan ook veel te verduren.
Omdat Peter nu zo’n 3500 kalorieen per dag verbruikt i.p.v. 4500-5000 denkt hij dat hij nu stabiel op gewicht blijft. Hij probeert zo goed en zo veel mogelijk te eten als hij kan want meer afvallen moet hij echt niet doen.
Morgen gaan ze Malawi in!!!

Peter goed aangekomen in Irringa

2009-03-20T12:11:00.006+01:00

Vanmorgen vroeg, vrijdag 20 maart, mailt Peter ons zijn avonturen. Het was deze keer wel heel erg heftig zoals jullie hieronder kunnen lezen. Gelukkig heeft hij het allemaal overleefd en zijn we natuurlijk heel trots op hem. Het is echt super dat hij inderdaad zo gezond blijkt te zijn. Want dat is natuurlijk wel het allerbelangrijkste bij deze tocht.

"Wir haben es hinter uns gebracht!!! Dat kan je wel zeggen.

Ik ben eigenlijk wel een beetje trots op mijzelf dat ik dit traject in zijn geheel gefietst heb. Dat kunnen er niet vele zeggen. De trucks zaten behoorlijk vol met fietsers die er de brui aan gaven en wel begrijpelijk. Ik zat ook wel lekker in mijn vel en dat helpt maar uiteindelijk ben ik toch een gewone huis, tuin en keuken fietser, niet waar? Het was ongelofelijk zwaar de laatste week met 6 dagen dirt road op een rij.Hoe is het mogelijk om zulke slechte wegen te bouwen.

Er zijn ook te veel ongelukken gebeurd waarvan een echt vervelende. Paul Porter, een Amerikaanse professor, is bij een afdaling gevallen in een kuil met als gevolg een slagaderlijke bloeding en een ingewikkelde elleboogfractuur. Ik was 2 minuten nadat het gebeurd was bij hem en het zag er allemaal buitengewoon slecht uit. Hij is inmiddels richting US. Reuze jammer want hij was een van de toppers en een hele goede fietser!
Ook hebben er zich andere ongelukken voorgedaan zonder ernstige afloop. Een Canadees met nierproblemen zal ook waarschijnlijk vertrekken.

Ik ben echt een geluksvogel zo ver! Ben niet echt ziek geweest en voel me uitstekend. Dit moeten we wel even volhouden! Ik ben zelf wel tot twee keer toe aan een echte klapper ontkomen. Naast de dirt road loopt vaak een pad hetgeen door 'locals' gebruikt wordt om te lopen of te fietsen en wat stukken beter is dan de "hoofdweg". Deze nam ik af en toe. Tot dat ik op een down hill was en met 30 KM naar beneden denderde om vervolgens plotseling geconfronteerd te worden met een gat van 2 bij 2 meter. Ik kon nog net remmen en uitwijken anders was het einde verhaal Tour geweest. Dit gebeurde mijn nog een keer en vervolgens deze weggetjes toch maar gemeden. Dan maar een houten kont!Het is toch ongelofelijk dat er niet meer ongelukken gebeurd zijn in de afgelopen tijd. Met name de down hills op die slechte wegen kunnen echt killing zijn. Je kan eigenlijk niet echt opnoemen wat je allemaal aan narigheid tegenkomt daar het gewoon te snel gaat. Het is echt een loterij!

Ook hebben de trucks de laatste weken de nodige mankementen getoond zodat we niet altijd op tijd onze spullen hadden in de bush camps hetgeen wel vervelend is. Moet je in het pikke donker je tentje opzetten hetgeen me aardig afging. Bush camps zijn niet mijn hobby. Geen enkele faciliteit en vaak redelijk "unheimisch". Die echte kampeerders vinden dat fantastisch, nou het zal wel!

Goed maar nu dus voorlopig het "paved" gebeuren! De afstanden zullen wel langer worden maar dat is op zich zelf geen probleem. Irringa is een levendig stadje met heel veel markten waarvan ik zo meteen ga genieten.Daarna mijn fiets een beetje schoonmaken en olieen weer wat bijeten want dat is zo langzaam wel nodig. Ik weeg rond de 70 KG hetgeen een gewichtsverlies van ca. 14 kg betekent. De broeken zakken van mijn kont!

Ik neem aan dat ook wat dit betreft het ergste achter de rug is. Het kalorieverbruik zal ook wel wat afnemen!

Het weer is eigenlijk best heel lekker met relatief nog weinig regen. In de middag wil het af en toe is goed plenzen maar dat is het dan ook wel. Hopelijk houden we dat voorlopig zo want kamperen is al niet mijn hobby maar dan ook nog met regen helemaal niet.Ik meld me weer over een dag of 6. Ik geloof dat we nu het ritme er inhouden van 5 dagen fietsen en dan een rustdag.

Groet,Peter

Peter in Dodoma, hoofdstad van Tanzania

2009-03-18T11:22:00.004+01:00

Dinsdagochtend vroeg, 17 maart 2009, meldt Peter zich weer:

"Jambo Muzunghu!

Inmiddels in Dodoma, de hoofdstad van Tanzania aangekomen. Dit is net zo'n verzonnen hoofdstad als Brasalia. Nirere vond in 1962 het nodig de hoofdstad te verhuizen naar het midden van het land. Geldverslindende operatie die niets heeft opgebracht daar de meeste ministeries weer terug zijn in Dar es Salaam. Wel een aardige plaats die zich goed ontwikkelt vanwege de universiteit.

Na Arushua weer het fietsleventje opgepakt hetgeen niet makkelijk was. De eerste dag was braaf en gemakkelijk maar de afgelopen 3 dagen waren weer volop "dirt roads" met flinke heuvels. Het verschil met Kenia is dat het nu modder of heel zanderig is. Enorme plassen waar de bussen doorheen knallen met het nodige waterballet. Af en toe druipt de modder van je af en ben je werkelijk door en door nat! Mijn kont gaat langzaam maar zeker ook verrekte pijn doen van al dat gebonk. Uiteraard weer een paar keer gevallen en meestal de klassieker, niet snel genoeg uit je clips zodat je als een zoutzak naar rechts of links omvalt met fiets en al! Als de negers dat zien, lachen ze zich kapot! Is ook een enorm dom gezicht en soms best wel pijnlijk. We rijden wel door een prachtig regenwoud maar je moet zo opletten waar je rijdt dat er nauwelijks gelegenheid is om om je heen te kijken. In het begin heb ik ooit iets gezegd over boetedoening, nou ik vind het nu wel welletjes. Volgens mij neem ik een voorschot op de toekomst! Vroeger bij kapelaan van Dijk was de penitentie slechts 3 weesgegroetjes en wellicht de tafel van 7.

Het kamperen wordt ook steeds spannender door de flinke regenbuien. Alles zeik nat en natuurlijk slecht te drogen dus alles vochtig incl. slaapzak en matje. Ik kijk uit naar mijn bed thuis!Nu nog 3 dagen dirt road en dan voorlopig paved!!! De volgende rustdag is Iringha hetgeen ook het einde is van deze sectie. Er zullen dus weer mensen weggaan en bijkomen. We zitten nu tegen de 6000 km en zijn dus ook qua km over de helft. Vandaag nog 97 KM dirt road naar een bush camp dus ik moet wel eens gaan fietsen anders kom ik er niet!

Je merkt overigens wel dat steeds meer mensen wat meer op zich zelf zijn. Ik ook overigens. Het duurt ook best wel lang en je bent ook een beetje uitgekeken op de meeste mensen. De derde maand is in zijn algemeenheid volgens de deskundigen de moeilijkste. De laatste maand kijk je uit naar het einde en ik in het bijzonder naar de komst van Jan. Lijkt me echt te gek met hem naar Kaapstad te fietsen. Hij kan me mooi uit de wind houden!

Ik meld me weer in Iringha!

Ik begrijp dat het sponsorgeld ongeveer gelijk loopt met het aantal gereden KM's. Op de eerste plaats wil ik iedereen hartelijk danken die gestort heeft en tevens het verzoek anderen te benaderen zodat we toch in de buurt komen van de Euro 11500,-

Groet, Peter"

Klamboefabriek AtoZ in Arusha

2009-03-13T16:59:00.006+01:00

In Arusha in Tanzania staat de grootste klamboefabriek van Afrika: AtoZ Corp. Deze fabriek is tot stand gekomen door een samenwerking tussen Sumitomo Chemical Corp (Japan), Acumen Fund (Amerika), Exxon Mobil, de WHO en UNICEF.

Sumitomo bood de productietechnologie en de verzekering dat de klamboes op AtoZ machines gemaakt konden worden. Acumen Fund verschafte een lening en projectmanagement expertise. UNICEF biedt de garantie van een afzetmarkt en heeft bijvoorbeeld 43.000 klamboes verkocht voor distributie in Burundi en Tanzania. Exxon Mobil doneerde het basismateriaal om de klamboes te weven (polyethyleen hars), heeft onderzoek verricht naar de beste manier om sterke klamboes te maken, heeft een nieuw vouchersysteem gefinancierd en doneerde $15 miljoen voor malariavoorlichting. De WHO monitorde de kwaliteitscontrole om de te verzekeren dat de klamboes aan de zg. WHOPES standaard zouden kunnen voldoen (World Health Organization Pesticide Evaluation Scheme).

AtoZ is een lokale Tanzaniaanse klamboeproducent en retailer. De fabriek verschaft werk aan zo'n 600 medewerkers waarvan het overgrote deel vrouw is. De lokale economie wordt hiermee ondersteund en de lokale bevolking heeft een inkomen om in hun eigen levensonderhoud te voorzien.

De fabriek produceert zo'n 5 miljoen klamboes per jaar om in Tanzania en andere Afrikaanse landen te distribueren. De maandelijkse productie zal van 12.000 klamboes per maand stijden naar 27.000 klamboes per maand. De vraag naar klamboes is dan ook enorm.

Door onder een klamboe te slapen kunnen de kwetsbare jonge kinderen en zwangere vrouwen hun leven tegen de dodelijke ziekte malaria beschermen. Malaria No More! Nederland steunt diverse projecten in Afrika waarbij de klamboe een belangrijk preventief middel is. Voorkomen is beter dan genezen!

Helpt u mee het leven van jonge kinderen en zwangere vrouwen te beschermen tegen malaria? Doneer een klamboe.

Voor 10 euro kan Malaria No More! Nederland al een klamboe laten aanschaffen, op de juiste plek laten brengen en de juiste voorlichting laten geven.

Steun de stichting nu en maak nu uw bijdrage over op rekeningnr. 56.10.25.312 !!

Jambo in Arusha

2009-03-11T11:30:00.004+01:00

Jambo allemaal,
Jambo staat in het Swahili voor goede dag!
We leven nu 10 maart en zijn precies half weg qua tijd en 5400 km onderweg hetgeen ongeveer 400 km van de helft zit. Het tweede gedeelte van de tocht zijn de etappes veelal langer. Er zitten weken tussen met gemiddelde van 160 km per dag hetgeen gecompenseerd wordt door rugwind in den regel. Hopen we maar dat de regel opgaat.
Wel wordt alles steeds groener en m.i. mooier. Fauna en flora zijn meer het Afrika wat wij er ons onder voorstellen. Met dat woestijnachtige ben ik wel een beetje klaar.
Zuid Kenia en noord Tanzania is het gebied van de Masai hetgeen wel bijzondere lieden zijn. Overigens niet de gemakkelijkste en toegankelijkste!
Vooralsnog valt het nog steeds bar tegen met de wegen. De afgelopen dagen vanuit Nairobi grens ( 160 km ) naar Arusha ( 115 KM ) waren weer loodzwaar en iedereen deelde deze mening. De dag naar Arusha 80 km dirt road en vals plat hetgeen resulteerde in een gemiddelde snelheid van ca 12 KM. Na 6 uur en 45 minuten in Arusha maar totaal gebroken en uitgewoond. Eerst op de campsite wat biertjes gedronken en vervolgens het hotel opgezocht.
Als ik op de helft de balans moet opmaken dan is het me tot nu toe fysiek tegengevallen. Buiten een paar makkelijke dagen in Egypte was het allemaal best wel heftig. Ik had ook gisteren de indruk dat ik steeds meer en sneller moe wordt. Vandaar dat de 3 rustdagen nu buitengewoon goed uitkomen.
Psychisch is het allemaal wel te doen maar zoals eerder vermeld: de sleur slaat wel een beetje toe. Het onderlinge contact in de groep is nog steeds behoorlijk ondanks wat wrevels. Er zal wel eens een uitbarsting komen. We zien wel.
Ik zit in het Impala hotel hetgeen echt luxe is. Heerlijke kamer, lekker onbijt en fijne tuin met zwembad. Boekjes lezen, zowaar een NL krant, bij eten en een koud biertje. Ik geniet er echt van. Heb zelfs een flesje wodka gekocht om een borreltje te imiteren. Verder veel zaken zoals fietsschoenen en tassen in bad gewassen. Je wil niet weten wat voor stof daaruit komt.
Vrijdag gaan we weer op pad en zijn de mooie campsites van Kenia weer passee! Bush camps en weer dirt roads maar met die rooie rommel. Niet erg als het droog is maar het regenseizoen komt eraan en dan worden dat soort wegen spekglad. De regen mag voor mij sowieso wegblijven want kamperen in de regen is zeker niet mijn liefhebberij. Ik denk overigens dat ik met het opzetten van mijn tent zo handig geworden ben dat ik dat geblinddoekt kan. Die weddenschap durf ik wel aan! Wie wil??
Arusha is een sympathieke plaats en heeft zijn bestaansrecht vanwege de Kilamajro en Safari's! Tanzania is eigenlijk een ideaal vakantieland voor doe en strand vakantie. Denk aan het beklimmen van de berg, een paar dagen safari en dan nog en weekje naar Zanzibar. Lijkt me niet gek. Voor de rest zie je dat in vergelijking met Kenia hier de tijd weer wat terug is. Allemaal wat primitiever maar zeker niet onaardig.
Het is nu dinsdagavond dus ga ik mijn gebruikelijke borrel drinken en mijn wodka uitproberen.
Ik groet jullie vanuit een zonnig Arusha waar de temperatuur zo rond de 25 graden is, dus heerlijk.

Groet, Peter

Peter in Nairobi

2009-03-09T12:05:00.004+01:00

Vrijdag 6 maart in Nairobi aangekomen.

De twee dagen voor Nairobi waren echt fantastisch. Goede wegen, groene omgeving en heuvels die te overzien zijn. Hopelijk is dat de voorbode voor de rest van de tocht. Daarnaast zijn er genoeg mogelijkheden om te stoppen en een kop koffie of een colaatje te nemen. Het verschil tussen Ethiopië / Noord Kenia en nu is enorm en wel in elk opzicht. Campsites met douches die werken en ook nog warm water. Koud bier i.p.v. warme cola! Toiletten die aardig schoon zijn i.p.v. een gat. Mensen die buitengewoon vriendelijk en belangstellend zijn.

Dit gedeelte van Kenia is redelijk welvarend en het is opvallend hoeveel scholen je tegenkomt. Gisteren (6 maart) Nairobi binnengereden in convooi. Bloedheet en een enorme stank van al het verkeer. Mijn kop verbrand daar ik geen kapje op had onder mijn helm en de dag ervoor maar weer eens de tondeuse eroverheen gehaald had. Ziet er niet uit. Allemaal verbrande strepen op je kop. Zo'n convooi gaat helaas niet anders maar is geen plezier. Duurt heel lang en is nogal gedoe. Uiteindelijk zitten we op een campsite buiten Nairobi en heeft het geen zin een hotel te nemen daar we morgen weer op tijd weg moeten richting Arusha.

Vandaag ga ik wel even de stad in om wat " couleur local" op te doen.

Er zijn heel wat mensen vetrokken naar verschillende oorden en er komen ook wat " sectional riders" bij.

Zo langzaam maar zeker komen er toch wat irritaties, ook bij mij over verschillende mensen. Ik heb een Duitser precies gezegd wat ik over hem dacht hetgeen die niet zo leuk vond. Zo’n vervelende arrogante IBMer. Ik kan me die lieden nog herinneren uit de tijd met Margreet. Gelukkig dondert hij op na Arusha. De sleur slaat bij mij ook wel een beetje toe. Daarom kijk ik uit naar Arusha daar we daar 3 dagen vrij hebben.

In Arusha zijn we precies op de helft van de tijd maar niet van de KM's! We hebben nu een dikke 5000 km achter de rug. De tweede helft wordt er per dag meer gereden. Morgen b.v. al 160 KM!!

Vanaf vandaag krijgen we ook een andere " tour director" hetgeen ik jammer vind daar de vorige buitengewoon goed was. Er komt ook wat andere nieuwe staff bij. We zien wel!

Er zijn uiteindelijk nog 12 EFI'rs over die het m.i. ook wel volhouden tot het einde! Veel respect voor en hoe ze dat tot nu toe gedaan hebben. Het zijn over het algemeen wel de jongere maar er is er toch ook een bij van 50 en een vrouw!

In Arusha meld ik me weer als er iets bijzonders te vertellen valt.

Groet, Peter

De hel van Noord Kenia achter de rug

2009-03-06T14:35:00.002+01:00

Woensdag 4 februari meldt Peter zich weer:

"Ik ben weer in de lucht!

Na alle dirt roads hebben we vandaag een gewone dag met slechts 35 km bergop hetgeen 3 ,5 uur duurde en vervolgens in 40 minuten 40 km naar beneden met snelheden van boven de 50 km op een redelijk goede weg! Wel oppassen voor gaten in de weg. Je kan geen moment je concentratie verliezen maar het is wel heerlijk na zo'n lange klim.

De dagen ervoor waren werkelijk verschrikkelijk. Gisteren ook maar eens niet gereden. De dag ervoor een vallende fietser tegen me aangereden en met zijn pedaal mijn linker kuit open. De wond valt wel mee maar mijn spier doet nogal pijn. Gaat wel weer over.

Iedereen is blij dat de hel van Noord Kenia achter ons is. De wegen waren zo slecht zodat je totaal geen snelheid kon maken en totaal door elkaar gehotst werd. Heeft helemaal niets met fietsen te maken, dat zeiden zelfs de echte mountain bike jongens.

Vandaag rond Mount Kenia gereden in een prachtig gebied. Heel veel bergen en prachtige vergezichten. Het verschil in landbouwmethodes hier en in Ethiopië en Sudan is wel levensgroot. Hier heel modern. Ook veel bloemenbedrijven met enorme kassen. Ik heb wel eens een uitzending gezien dat Nederlanders hier op dit gebied aktief zijn. Ziet er allemaal zeer professioneel uit!

Nu zitten we in een lekker hotel waar ik zowaar in bad heb gelegen in warm water. Was ook wel nodig. Lekker mijn spullen laten wassen en de zooi een beetje opruimen. Grote pot bier erbij en het is pas 15.00 uur.

Over twee dagen in Nairobi met nog twee flinke dagen fietsen. Dan schiet het allemaal ook een beetje op. Er zijn een paar mensen in de groep die trekken het niet meer en zijn al naar Nairobi of Arusha vertrokken per bus. De routines gaat ze tegen staan hetgeen ik me wel enigszins kan voorstellen. Elke dag is min of meer hetzelfde en wellicht voor de of ander te eentonig.

Het is niet anders. Je moet je daar een beetje op instellen en het verstand af en toe op nul zetten.

Het weer is hier aangenaam. Niet te warm en je merkt dat de regentijd eraan staat te komen. Zit ik ook niet echt op te wachten maar we zien wel.

Ik meld me in Nairobi weer a.s. vrijdag.

Groet,Peter"

Storm en onweersbui

2009-03-05T10:26:00.006+01:00

Vrijdag 27 februari kan Peter weer mailen:
"Ik ben weer in de lucht! Nu zitten we in Marsabit. Ik ga jullie niet vervelen hoe ernstig het allemaal is want dat wordt eentonig. Nou ja, eventjes dan.
De laatste dagen Ethiopië waren, zoals gebruikelijk in dat land, bergachtig maar dan iets minder. Minder kinderen omdat de regio dun bevolkt is dus dat was goed. De grens in Moayala gepasseerd en toen de Meltdown Madness in. Het noorden van Kenia was enkele jaren een gebied wat beheerst werd door bandieten en struikrovers genoemd schifta's. De regering had geen enkele controle. Inmiddels is dat verbeterd en rijden er politie en militairen rond. Tijdens onze kampen zijn er ook altijd gewapende militairen bij.Voor de rest is het een grote woestijn, heel dun bevolkt en veel lavasteen en zand. De eerste twee dagen kwam ik nog aardig door - alhoewel helemaal kapot - maar vandaag heb ik toch echt de truck opgezocht. Mijn fiets maar ook mijn benen wilden niet meer en er viel totaal niet te fietsen op mijn fiets op deze lavastenen. Een groot gekkenhuis. Dus er zijn nu 85 KM erbij van niet gereden KMs. Jammer maar waar! Ik ben denk ik zo’n 8-10 kilo kwijt; ik verbruik dan ook 4000-5000 cal per dag.
Gisternacht nog een geweldige storm en onweersbui over ons heen gehad hetgeen de ellende kompleet maakte.
Nog 3 dagen dirt road en dan richting Nairobi. Hopelijk wordt het na Nairobi allemaal wat luxer en gemakkelijker. We zien wel.

- Peter"

Dirt roads

2009-03-02T11:29:00.004+01:00

"Dirt Road:
Ik heb op de fiets bedacht jullie daarover wat te vertellen. Voor de dames onder jullie: dirt roads heeft niets te maken met vieze weg of zoiets.
Ik ga jullie trachten te beschrijven wat een dirt road is. In ieder geval niet geasfalteerd. Meestal vrij smal met vastgereden keien, grint, rotsen. Veelal gravel of zand. Karrensporen van vrachtwagens van een meter diep veroorzaakt in het regenseizoen. Heuvels en dalen, richels, wasboord en enorme gaten. Je bent voortdurend bezig alles te ontwijken maar dat lukt je gewoon niet. Je kan je stuur geen moment loslaten om met een hand een vlieg of kriebel te bewerken. Je trilt door heel je lichaam en er is geen moment rust. Je moet je camalbag vol met water hebben want je bidons kan je niet gebruiken tijdens het rijden. Als je een heuvel afgaat, wil je snelheid maken met alle risico’s vandien. Als er een vrachtwagen langskomt of tegemoet, zie je twee minuten helemaal niets door het stof en ben je genoodzaakt langzamer te gaan hetgeen super lullig is als je de heuvel afgaat hetgeen je op den duur ook niet meer doet. Je handen zijn ook na een paar uur totaal verdoofd. Een heel raar gevoel. Dat is ook het moment om te rusten.
Het is gewoon een groot avontuur en je moet eigenlijk een mountain bike hebben met brede banden om er plezier aan te beleven. Mijn banden zijn gewoon te smal ! Er zijn in de groep heel wat klappers gemaakt maar zover niet iets echt ernstig.
Ik denk dat we over 3 dagen - na de rustdag van morgen 28 februari - het ergste achter de rug hebben en we ook weer wat luxe tegemoet kunnen zien in de vorm van een douche die werkt en een wc waar je op kan zitten.
Voor de rest alles kits en ga ik zo meteen een lekker biertje drinken.

- Peter"

Na 33 etappes en 3800 km op 1/3 van de tour

2009-02-27T12:58:00.005+01:00

Op donderdag 19 februari is er weer een bericht van Peter. Hij is gelukkig supergezond en doet het prima. Wel afzien natuurlijk!

"We zitten sinds vanmiddag in Arba Minch, rond 450 km onder Addis, een universiteitsstadje!De afgelopen dagen waren wellicht iets minder zwaar maar nog steeds 6/7 uur op de fiets en flinke bergen maar we gaan wel naar beneden. Dat houdt in dat ik wel meer lucht krijg als ik een berg op moet hetgeen wel aanzienlijk helpt. Inmiddels is mijn fiets weer helemaal top en heb ik alle versnellingen weer in de goede richting.
De kinderen hier worden steeds gekker en gooien echt met alles. Er is een soort kleine oorlog tussen ons en dat tuig. Je wordt ook helemaal gek van: money money, give me a pen en where are you go. Het zijn gewoon kut kinderen en ik ben niet de enige die dat denkt. Niemand is meer positief.
Nu nog 4 dagen in Ethiopie en dan naar de woestijn en de slechte wegen van Kenia. The Meltdown Maddness. Vandaag een voorproefje gehad met 108 km dirt road. Dat die fiets dat houdt is een raadsel. Je maakt af en toe klappers in die gaten en op die stenen. Ongelofelijk. Iemand is wel hard gevallen en heeft zijn fiets gebroken. Ik was vanmorgen als eerste weg (om 07.00 uur) om zo weinig mogelijk problemen te hebben met die kinderen.
We zitten nu in een hotel en kijken uit op twee prachtige meren. Voor de rest ga ik lekker genieten van de rustdag en een biertje drinken. Je rust eigenlijk te weinig uit.
Vooralsnog alles gefietst op de bewuste 58 km na. De groep is wat uitgebreid met "sectional riders" hetgeen best wel aardig is.
Het wordt ook hier wat warmer daar we weer op 100 meter zitten. Het internet is hier waanzinnig langzaam dus hier moeten jullie het meedoen.
We zitten nu op 1/3 van de tour en ongeveer 3800 km. We hebben ook 33 etappes achter de rug. Nairobi moet ik zonder al te veel kleerscheuren halen en dan wordt het m.i. allemaal wel beter.
Ik hoor dat HVV het best wel goed doet! Dank jongens voor het storten; echt super van jullie!
Doe iedereen de groeten en ik meld me weer bij de volgende 'rest day' in Kenia.
Overigens ben ik wel wat gewicht kwijt geraakt. Er blijft weinig van mij over. Ik eet niet zo veel en gebruik natuurlijk als een gek calorieën. Voor de rest gezond en nog steeds geen nare diarree hetgeen iedereen al gehad heeft en meerdere malen. Stevige maag denk ik. Wellicht meld ik me morgen nogmaals.
Groet en bedankt voor jullie belangstelling. Het houdt me vaak op de been!"

En wat een dag rust met Peter doet

2009-02-26T15:22:00.004+01:00

De volgende dag, 15 februari 2009, meldt Peter het volgende:

"Daar ben ik weer! Het is zondagmorgen, onze rustdag in Addis. Heerlijke temperatuur daar Addis ongeveer op 2300/2500 meter ligt.
Wellicht was ik gisteren wat negatief over Ethiopië maar dat komt hoofdzakelijk door de bergen en die vervelende kinderen. Het land is eigenlijk prachtig en de volwassenen zijn O.K.
Vanaf nu wordt het m.i wat makkelijker daar de echte hoge bergen hebben we achter ons. We zakken langzaam naar Kenia. In noord Kenia wordt het nog zwaar door hitte en buitengewoon slechte wegen. Ze zeggen dat de komende sectie de zwaarste is ( Meltdown Madness ) maar ik heb er toch een ander idee over. Hopelijk heb ik gelijk. Zo’n dagje rust doet wonderen. Hoor eens hoe positief ik ben!!
Ik ga zo meteen naar de markt, de grootste in Afrika.

Ik had nog beloofd wat over de groep te vertellen.
We zijn ongeveer met zijn vijftigen. Het wisselt nogal omdat er per sectie mensen weggaan en bijkomen. Ik denk dat ongeveer 40 de hele tour rijden. De leeftijd varieert van 18 tot 70 hetgeen al bijzonder is. De groep gaat buitengewoon respectvol met elkaar om; er is nog niets voorgevallen. Omdat de groep zo groot is, kan je ook in de anonimiteit verdwijnen en lekker in je tent kruipen als je daar behoefte aan hebt. Er zijn veel Canadezen, zowel Frans als Engels sprekende, wat Amerikanen, Engelsen, Nederlanders (5), een Duitser en nu heeft zich toegevoegd een Belg.
Ik sta verbaasd hoe makkelijk de zaken verlopen binnen deze club mensen. Iedereen kan heel behoorlijk met elkaar opschieten. Af en toe eet je met de een of de andere of drink je een biertje of fiets je een stukje op.
Er zijn ongeveer 17 vrouwen die niet voor de mannen onder doen. Er zijn er een paar heel sterke bij.
Al met al gaat het eigenlijk heel goed en je dient je wel een beetje aan te passen maar dat is evident. Het zijn geen mensen waar ik nog jaren contact mee heb maar wel prima voor zo’n trip.

Dat was het zo’n beetje. Als ik wat vergeten ben hoor ik het wel!"

Wat Ethiopische kinderen en bergen met je kunnen doen

2009-02-25T10:43:00.004+01:00

Het eerste bericht dat we weer van Peter krijgen is van zaterdag 14 februari, direct na aankomst van een heftige fietsdag:

Nou daar ben ik eindelijk weer. Het waren me de afgelopen dagen wel!! 6 dagen achter elkaar bergen. Ik heb me dat nooit gerealiseerd dat het hier zo bergachtig is. Dit is niet normaal. Daarnaast heb ik een jaar geleden mijn achtertandwiel vervangen door een kleinere om meer zware versnellingen te hebben. Lijkt me logisch in NL. Ik had dat natuurlijk moeten terugdraaien en mis nu echt lage versnellingen. Ik ben gewoon geen klimgeit. Ik zit op die fiets naar lucht te happen als een gek. Het lijkt wel of er in een long nog mijn laatste pakje Malborro zit met verpakking van 17 jaar geleden. Als ik zo langzaam die berg op ga, hebben die rotkinderen hier natuurlijk volop de gelegenheid je met stenen te bekogelen. Ze kunnen dat nog goed ook want ze doen niet anders met beesten.
Ik ben helemaal klaar met Ethiopië maar moet nog 8 dagen. Hopelijk minder zware bergen. Men zegt dat de volgende etappe naar Nairobi de zwaarste is. Ik mis momenteel de goede balans tussen genieten en presteren. Het presteren heeft nu wel de overhand en wel veel te veel.
Ethiopië is prachtig maar met een 500 cc BMW rustig toerend door de bergen en met je eigen vrouw! Fietsen is niets gedaan. Het feit dat ik elke dag zo'n 4500 tot 5500 kal. verbruik, geeft wat aan hoe zwaar het is. Van die kinderen word je ook helemaal gek. In elk dorp wat je passeert, komen ze aanhollen en schreeuwen met zijn allen you you you, Give me the money, where are you go en nog wat meer onzin. Vervolgens krijg je een steen voor je donder. Als er ergens 5 hutten staan komen er 32 kinderen want het gemiddelde ligt hier op 6,2 kind. Tel uit je winst.
Ik heb mijn voorgenomen om me zelf een paar honderd KM dispensatie te geven tot Kaapstad. Dat wil zeggen: ik heb nu 52 KM verbruikt die ik niet gefietst heb. 1x na de lunch naar Gondor en de Blue Nile Gorge van 22 KM; dit op advies van de geneeskundige dienst omdat ik momenteel Antibiotica slik i.v.m. wonden die niet willen genezen. Ik moet wel zuinig zijn met die paar honderd KM want er is genoeg te gaan. Ik heb overigens de indruk dat het na Nairobi eenvoudiger wordt. Er is al een Canadese juf die het gezien heeft en naar Mombassa vliegt.
Wel dat is het zo’n beetje. Ik ga genieten van mijn vrije dag en kijken of er inmiddels water is in het hotel. Als ik wat vergeten ben dan meld ik me morgen weer.

Peter

Een dagje uit het leven van een TDA rijder

2009-02-13T13:50:00.006+01:00

"Ik zal jullie iets vertellen over een dagindeling.
Wakker worden gebeurt rond 05.45 uur. Broek en kont insmeren en verder aankleden. Matje laten leeglopen en alles enigszins organiseren. Tent uit, tent leeg en alles in zakken stoppen. Rond 06.30 uur daarmee klaar en dan de hele rotzooi naar je locker in de truck waar het altijd heel druk is dus wachten. Vervolgens rond 07.00 uur ontbijt. Heel vaak havermout pap en koffie en wat fruit.Waterzakken en bidons vullen met energiedrank en water en meestal rond 07.15 uur weg dus jullie tijd 05.15 uur. Als het warm wordt, profiteer je nog een beetje van de koelte.
Afhankelijk van de afstand en moeilijkheid rijd je gemiddeld zo,n 120 KM per dag en is er bij 60 KM de lunch. Meestal brood met beleg hetgeen jezelf maakt en fruit. Vaak voor lunch een koffiestop in een of ander dorp. Wel bijzonder altijd! Hier wel op je spulllen letten.
Na de lunch wordt het altijd zwaarder en de laatste 20 KM zijn altijd ongemakkelijk. Hopelijk zijn er een paar mooie " coke stops". In ieder geval bij mij.
Rond 15.00 / 15.30 uur in het kamp. Daar staat altijd een lekkere lobbige soep klaar waarvan je snel 2/3 koppen neemt. Tent opzetten wat zo langzaam maar zeker best wel snel gaat. Veel jaloerse blikken als die eenmaal staat! Het begint echt " my tent is my castle" te worden. Vervolgens probeer je een beetje de stof van je af te krijgen met je waterbidons.
Rond 17.30 uur is er " Riders meeting" waar de winnaar van de race bekend gemaakt wordt en er iets over de dag van morgen gezegd wordt. Ook wat algemene zaken komen aan de orde.
Daarna is het meteen eten hetgeen heel behoorlijk is. Dan wordt het al snel donker en zoeken de meeste mensen hun tent op. Een beetje lezen en meestal te moe dus slapen.

In Addis zal ik proberen iets over de groep te vertellen.
Als jullie wat speciaals willen weten hoor ik dat wel!"

Peter is geen Bahamontes maar oude huismus

2009-02-11T10:43:00.004+01:00

Zondag 8 februari 2009 is Peter weer on-line. Hij laat ons het volgende weten:

"Daar ben ik al weer. Slechts twee dagen gefietst en weer een rustdag!

We zitten nu in Bahir Dar aan het Lake Tane. Een gezellige studentenstad die ongeveer op 2000 meter ligt dus niet zo warm.

Ik had vanochtend problemen met mijn versnelling. De lichtste 8 versnellingen zijn niet meer bereikbaar. Ik hoop dat ze dat morgen kunnen maken. Martine, bel even Tom Schouten of die een idee heeft. Mijn handle ging de laatste dagen al heel zwaaar! Vraag Tom, kan de kabel eruit en opnieuw gesmeerd worden. Ik denk niet dat het de naaf is maar eerder de handle of kabel.

We zitten nog steeds in de heuvels en een ding is zeker: ik ben geen Bahamontes, de adelaar van Toledo uit de 50tiger jaren, maar een oude huismus uit het Benoordenhout. De bergen en heuvels zijn niets voor mij.

Voor de rest word je gek van die kinderen die voortdurend tegen je schreeuwen : he You, where are you from, where are you go? Vervolgens krijg je een steen naar je kop of proberen ze je met een stok te slaan. Ik rijd nu recht op ze af dan schrikken ze! Bergop zijn ze echter sneller dan ik en dan is het lastig.

Vanaf overmorgen (dinsdag 10 februari) 5 dagen naar Addis. De eerste dag 161 KM ! Daar zie ik wel tegenop, maar we zien wel."

De versnellingen van Peter konden gelukkig gerepareerd worden.

Op de markt in Gondor

2009-02-10T09:45:00.006+01:00

Op z'n rustdag in Gondor heeft Peter ook tijd voor iets anders dan fietsen: de markt bezoeken en genieten van lokale sferen en producten.

Peter in Ethiopie

2009-02-09T11:45:00.005+01:00

Bericht ontvangen op zaterdag 7 februari 2009:

"Ik ben weer in de lucht na ons vertrek uit Karthoum. 6 dagen achter elkaar fietsen is geen kleinigheid kan ik jullie verzekeren en zeker de dagen die we achter ons hebben.
De eerste 3 dagen na Karthoum waren lang (140 km per dag), veel verkeer, niet zo'n mooie omgeving (saai) en heel veel en harde tegenwind. Dat is echt slopend. Je ziet je snelheid teruglopen tot 12/13 km per uur en minder. De eerste avond wel in een fantastisch kamp aan de Blue Nile gekampeerd waar gezwommen kon worden. Super plek. De andere kampen waren matig. Een dag " hydration problems" gehad omdat ik te weinig gedronken heb. In het kamp na 5 liter vocht kon ik eindelijk plassen. Geen goede ervaring. Zal me niet meer gebeuren!!!
De vierde dag van richting veranderd en hoofdzakelijk mee of schuine wind mee! Net die dag slechte benen maar verder geen probleem. Overigens alle dagen vanaf 11.30 uur bloedheet (44 graden) dus in de morgen vroeg weg en proberen zo veel mogelijk km's te maken voordat het warm wordt.
De vierde dag naar de grens met Ethiopië, het plaatsje Matema. Een grote puinhoop daar. Het "uitchecken" uit Sudan ging redelijk snel maar het binnenkomen in Ethiopië duurde rond 2 uur. Meteen na de grens gekampeerd op een vieze plaats. Zo'n grensplaatsje is toch al een rovershol met allerlei lugubere lieden, hoeren en ander tuig. Meteen een biertje genomen (zie foto) hetgeen we een dikke twee weken hebben moeten ontberen. Ethiopië is een land wat 60% christelijk is dus je bent ook af van het gejank van die moskeeën. Aan de andere kant schuilt er ook meer gevaar. Er wordt minder snel en hard gestraft dus oppassen geblazen. Je merkt dat je hier meer op je tellen moet passen.
De volgende dag de bergen in met heel veel "unpaved" roads. Ik kan jullie vertellen het was een hel!!! Iets minder warm maar je komt gewoon niet in een ritme en heel veel lopen. Liters vocht gooi je naar binnen en nooit genoeg. Onder "dirt roads" moet je je voorstellen: vast gereden zand/klei met allerlei lossen stenen van verschillende afmetingen en dan heuvel op en af. Na 10 KM maakte ik een salto van 180 graden daar mijn voorwiel plotseling dwars stond. Rechter knie, heup en elleboog beschadigd. Ik was ook helemaal alleen en niet helemaal op de goede weg toen het gebeurde en best wel een nare ervaring!
Vrachtwagens passeren en veroorzaken een dermate stofwolk dat je twee minuten niets ziet. Als je dan net op een helling naar beneden zit is dat wel link. Je ziet niets maar wilt gebruik maken van de helling. Het schiet ook niet op: 10/12 km per uur als het goed gaat. Die dag 6.30 op mijn fiets gezeten en totaal afgeloederd in het kamp gearriveerd. Je bent dan zo moe dat het opzetten van je tent een heel karwei is. Uiteindelijk toch kunnen eten en vroeg gaan slapen. De volgende dag (donderdag 5 februari) vroeg op want het beloofde de zwaarste dag van de tour te worden. Dag begon slecht! Ik pakte mijn fiets en mijn zadel vloog eraf. Het bevestigingsmechanisme aan de zadelpen was afgebroken. Ongelofelijk dat ik de dag ervoor niets gemerkt heb. Je kan natuurlijk een enorme klapper maken. Er zijn vele diameters van zadelpennen maar onze mechanic had een spare one! Zo goed als de hele weg unpaved en 1200 meter omhoog over 10 KM. Een grotere hel heb ik niet meegemaakt. Ik denk dat ik wel 4 km gelopen heb hetgeen mijn hartslag ook laat oplopen tot 92%. Uiteindelijk aan de top aangekomen alwaar een cokestop was. Mijn fiets buiten neergezet en er verzamelen zich dan meteen 100 kinderen en ouderen om je heen. Na twee minuten herinnerde ik me dat mijn horloge aan mijn stuur zat. Met recht "zat" want die was weg. Dit zou in de Sudan nooit gebeuren. Vervolgens een afdaling die paved was en waar snelheden van max. 56 km gehaald werden. Toen weer unpaved met heuvels. Ik kwam totaal op om 13.20 uur bij de lunchtruck aan waar ik geen boe of ba meer kon zeggen. Nog eens 40 km in deze omgeving was te veel voor me. Ik heb besloten voor de eerste keer in de truck mee te rijden. Ik voel me daar best wel en beetje K onder maar het is niet anders. Er zijn grenzen en die waren bij mij, en zeker bij mij niet alleen, bereikt. Dan maar geen EFI**. Jammer maar waar! Een hele hoop mensen waren s'morgens helemaal niet begonnen.
De rustdag nu in Gondor komt wel zeer gelegen. Het is hier prachtig. De stad ligt op een hoogvlakte en vanuit het hotel een schitterend uitzicht. Het is ook wat koeler daar het hoog ligt en je ziet af en toe een wolk. Gondor is de oude hoofdstad van Ethiopië en best wel een beetje toeristisch. Ik ga nu genieten van de markt en andere zaken.

Groet, Peter"

**EFI=Every Fabulous Inch - als je iedere etappe fietst en niet in de truck meerijdt, krijg je de EFI medaille. EFI wordt ook wel anders genoemd - Every F...... Inch.........

Bijna is een biertje weer mogelijk

2009-02-04T12:30:00.002+01:00

Als het goed is, fietst Peter vandaag de laatste dag door Soedan waar geen alcoholische dranken geschonken worden. Dat wordt dus water en Coca Cola. Morgen bij aankomst in Ethiopie kan hij dan weer eindelijk een koel pilsje pakken.

Wij drinken er ook een, op Peter en zijn fietsavontuur!

- Margret van Gaalen

Nog een paar dagen Soedan

2009-02-02T14:26:00.002+01:00

Nog een paar dagen zal Peter door Soedan fietsen en omstandigheden tegenkomen zoals hierboven te zien is: waarschijnlijk en hopelijk zandwegen en niet meer van dat diepe zachte woestijnzand. Dan kan hij tenminste fietsen i.p.v. ernaast te zeulen.

Als hij donderdag 5 februari in Gondor (Ethiopie) aankomt, kan hij weer een paar nachtjes in een hotelbed slapen i.p.v. op een matje in z'n tent.

En......last but not least: dan kan er weer een biertje gedronken worden.

In Khartoum aangekomen en weer contact

2009-01-30T12:38:00.004+01:00

Vandaag, vrijdag 30 januari 2009, is Peter aangekomen in Khartoum - de hoofdstad van Soedan. Hij kan weer via internet contact maken en schrijft vanuit een klein benauwd hok waar 6 PC's staan en het slechts 1.40 m hoog is, het volgende:

"Even een verslagje uit Karthoum waar we gisteren aangekomen zijn en tegelijkertijd de eerste en langste etappe beeindiged hebben ( 1970 KM). De laatste 4 dagen vanuit Dongola zijn met name gekenmerkt door lange etappes ( 142, 142, 157 KM ) met uitzondering van de laatste etappe ( 105 km).

De warmte gaat nu echt een rol spelen. In de middag loopt de temperatuur snel op tot 42 graden en is het slopend om te fietsen. Daarom ga ik in de morgen zo snel mogelijk weg om veel KMs te maken.

De meeste overnachtingen waren Dessert camps in de smoor hitte. We reden door de Sahara die minder is dan de Nubisch dessert. Veel dode dieren maar minder rotzooi dan Egypte. De wegen waren in orde en de wind dwarrelt daar nogal. Weinig coke stops!! Overigens sinds we in de Sudan zijn staan we droog!! (mvg: in het moslimland wordt geen bier geschonken). De mensen zijn in z'n algemeenheid buitengewoon vriendelijk en behulpzaam maar spreken nauwelijks Engels.

De laastse etappe naar Kartoum heb ik uitdrogingsverschijnselen beleefd. In 2 uur 3 liter gedronken en nog dorst. Tijdens de lunch ORS genomen hetgeen me er weer bovenop hielp.

Het laatste stuk in convooi door Karthoum in de smoor hitte. Dat was - met al die uitlaatgassen - geen pretje!

We kampereren ergens waar het best wel aardig.

Jammer maar vandaag ( vrijdag natuurlijk ) is er in Karthoum niets te doen: een dooie boel. We komen net uit een enorme shopping mall waar echter ook geen internet was. Even over straat en het is om 12:00 uur alweer 40 graden. De koudste maand van het jaar.

Ik ben bang dat het met de fotos niet gaat lukken. Er zijn wat technische problemen met de communicatie (mvg: de communication manager heeft gebroken kabels en met dichte winkels op vrijdag is dit moeilijk te fixen). Probeer het maar te regelen via Mike in Toronto.

Hoe gaat het met het geld ophalen? Lopen jullie voor of moet ik harder fietsen??

Het hele verhaal is een groot avontuur! Af en toe denk je wat een boffer ben ik maar er zijn talrijke momenten dat ik het zie als een soor pelgrimstocht, een soort boetedoening! Het zal wel ergens goed voor zijn. Je hebt op de fiets wel genoeg tijd om over je leven na te denken. Of het helpt weet ik niet!

Mijn conditie is wel redelijk O.K. Ik ben benieuwd hoe het de mensen van Loneley Planet vergaat die vanaf morgen gaan meerijden. Dan begint de 2e etappe die zwaar wordt qua wegdek en bergachtig. We zien wel! Ik heb de truck alleen van binnen gezien om mijn spullen te pakken dus we gaan vooralsnog goed.

Op de een of andere manier zie ik tegen Ethiopie op. Hopelijk valt het mee.
Ik denk dat ik 6 dagen uit de lucht ben en weer terug bij jullie ben in Gondor in Etopia met een grote pot bier naast me! "

Petje af voor Peter

2009-01-28T10:36:00.004+01:00

Na het bericht van Peter uit Soedan moge het duidelijk zijn dat het geen peuleschil is om mee te doen aan deze fietstocht. Alhoewel zijn bagage vervoerd wordt en de TDA organasiatie zorgt voor eten, drinken en een plek voor de overnachting, moet hij zelf iedere kilometer op zijn fiets afleggen. Onder omstandigheden die anders zijn dan in Nederland. Ik moet er bijvoorbeeld persoonlijk niet aan denken dat ik bij een temperatuur van 38 graden Celcius kilometers lang door woestijnzand moet ploeteren. Een verbruik van 6500 calorieen is extreem hoog. Bovendien is Peter geen man van 30 jaar maar heeft hij de respectabele leeftijd van 60 jaar.

Ik ben diep onder de indruk: petje af voor Peter!

- Margret van Gaalen, Malaria No More! Nederland
die zelf vele fietstochten gemaakt heeft op de racefiets

Fantastische donatie van BEST ExperienceTheDifference BV

2009-01-27T13:57:00.003+01:00

© P Skov Vestergaard Frandsen 2007

BEST ExperienceTheDifference BV heeft Peter met €0,10 per kilometer gesponsord waardoor Peter voorlopig weer 1.177 kilometer verder kan fietsen en Malaria No More! met 117 klamboes het leven van 350 kinderen kan beschermen door hen onder een klamboe te laten slapen.

http://www.best-etd.nl/ is een netwerk organisatie met ca. 100 aangesloten Associates, waaronder Peter Hodes, en levert consultancy en interim management services.

Welke organisatie durft deze sponsoring te matchen door ook €1.177,70 te doneren?

Eerste foto van Peter!

2009-01-26T16:29:00.003+01:00

Via de organisatie van Tour d'Afrique bereikte deze eerste foto van Peter ons. Nog met weinig haar en het ziet er allemaal heet uit. Gisteren - zondag 25 januari 2009 - na 2 weken TDA stuurde hij - via Martine - de volgende update:

"Ik ben weer in de lucht. Het internet is hier zo langzaam als een slak.
Na Aswan (Egypte), de ferry over het Lake Nasser naar de Sudan. De echte reis duurt 8 uur maar met aan boord en er vanaf ben je 48 uur bezig. 620 mensen op de ferry waar er wellicht 200 mogen. Overvol met mensen, beesten en rommel. Gelukkig had ik een hut en heb ik uitstekend geslapen. De oudere kregen een hut. Zo zie je: af en toe is het ook voordeliger " being more experienced".
Bij zonsopgang aan de kust het meer Abu Simbel gezien. 4 beelden van Ramses die in dat gebied stonden en verplaatst zijn toen het meer gecreëerd werd. Overigens naar de ferry heb ik over de oude en hoge dam gefietst. De laatste is door de Russen gebouwd en die hebben voor dat enorme Nasser Lake gezorgd.
De douane was een grote poppenkast hetgeen ongeveer 4 uur in beslag nam. Woensdag (21 januari) de eerste echte Afrika dag door de woestijn met het nodige aan "dirt roads". Donderdag (22 januari) nog zo'n dag met dirt roads en vrijdag (23 januari) was een hel met 108 km dirt road met veel diep zand dwars door de woestijn. De woestijn is prachtig hier, veel en veel mooier dan in Egypte, alwaar het een rotzooi is. De temperatuur loopt aardig op in de middag tot 38 graden. Gisteren weer 6500 calorieën verbruikt wat iets aangeeft hoe zwaar het was. 7.15 uur op de fiets is te veel.
Daarna hoofdzakelijk dessert camps , ook een keer aan de Nijl alwaar gezwommen en vervolgens lek gestoken door vliegjes. Vooralsnog niet van de trucks gebruikt gemaakt wat niet iedereen kan zeggen. Vanochtend een tocht door de woestijn met ferme "tail wind" en nu in Dongola. Morgen een rustdag die ik echt nodig heb. Ik zit in een hotel en kan weer een douche nemen. Stel je overigens van zo'n hotel niet al te veel voor.
Vanaf maandag een paar pittige dagen naar Karthoum met etappe van > 140 KM maar geen dirt roads meer. Mijn fiets is niet geschikt voor dat soort wegen. Mijn banden zijn te smal en die snijden dan door het zand en rijden er niet overheen. Een grote ellende met veel afstappen.
Voor de rest ben ik gezond en heb ik geen pijn aan mijn kont. Mijn slaapmatje is lek geraakt deze nacht. Eens kijken of ik het kan repareren. Gaatjes zijn altijd moeilijk te vinden. (Martine kon ondertussen melden: is gelukkig gelukt!).
Overigens was het beste idee om me kaal te scheren. Ik moet er niet aan denken met al die natte slierten langs mijn hoofd te rijden.
Ik meld me weer in Karthoum waar ik een suite in het Hilton neem. Hebben ze helemaal niet!

Peter

p.s. voor iedereen die gestort heeft: heel erg bedankt voor alle bijdragen aan MNM."

Na 9 dagen fietsen in Aswan

2009-01-23T14:53:00.003+01:00

Op 18 januari mailt Peter Hodes het volgende:
"We zijn zojuist nu in Aswan! De eerste 9 dagen rijden zitten erop en dat is niet tegengevallen op de eereste dag na! We hebben zo'n dikke 900 km achter de pendalen en gaan morgen op de boot naar Hadi Hafa in de Sudan over Lake Nasser. De overtocht duurt 24 uur. Niet dat het meer zo groot is maar die verrekte boot vaart gewoon langzaam.
Onderweg vele verschillende ervaringen meegemaakt. Langs de Rode Zee, aan de ene kant zee en aan de andere kant uitsluitend dessert en niet de mooiste. Ook komt er af en toe een groep dessert dogs je achterna hetgeen een buitengewone vervelende ervaring is. Dan moet je wel evem doorfietsen en hopen dat het net niet gebeurt op een heuvel.
Nu zijn we in de Nijl delta en wordt alles veel levendiger maar wel weer met andere gevaren. Verkeer!!!! Ze rijden nu natuurlijk allemaal als gestoorden en doen maar wat. Daarnaast alemaal kinderen langs de weg die schreeuwen, stenen gooien en met suikerrietstokken je proberen te slaan als ze geen positief antwoord krijgen op hun vraag MONEY!!!
Zolas gezegd: het fietsen gaat wel en de billen en kruis zijn nog redelijk in goede staat. Kleine onvolkomendheden maar ja het is niet anders. We hebben ook hoofdzakelijk tail winds gehad en dat helpt natuurlijk! Hopelijk blijft dat ook zo in de Sudan want ik denk dat we daar echt Afrika ingaan. Warm en slechte wegen. Nou ja we zien wel. Voorlopig geen mogelijkheden meer voor internet.
Dit was het voor het moment. Eigenlijk alles goed en hopelijk blijft het ook zo. Het kamperen gaat steeds beter! Je wordt er ook handiger in. Eten is O.k. en nog geen vervelende buikloop of iets anders. Mijn haar begint al weer wat te groeien dus zo zie je alles komt op zijn beentjes terecht.
Tot de volgende keer hetgeen wel even kan duren: 30 januari in Karthoum wellicht!!"

Dat was zijn laatste bericht op 18 januari en daarna werd het stil. Geen contact, geen mobiel, geen internet. We weten dus niet hoe het Peter in Soedan vergaat.
Maar hoe gaat het in Nederland? De steun voor Peter is ontzettend goed op gang gekomen!!! Door diverse recente donaties is de stand vandaag 23 januari 2009 maar liefst 3.672,70 euro exclusief de anonieme donatie uit december 2008. Dat is goed voor 367 klamboes waar zo'n 1.100 kinderen beschermd onder kunnen slapen!

Doet u er nog een schepje bovenop door Peter en Malaria No More! te steunen met een donatie?

- Margret van Gaalen

Wie fietsen er nog meer mee?

2009-01-22T13:47:00.002+01:00

Peter is niet de enige die in 2009 de Tour d'Afrique fietst. Er zijn zo'n 40 deelnemers van over de hele wereld die deze 11.777 km lange uitdaging zijn aangegaan. Wat zijn Peter's ervaringen tot nu toe?
"De groep is O.K. Wat - overigens voor iedereen – lastig is, is al die namen te onthouden. Ik ben daar sowieso niet zo goed in. De leeftijd varieert van 18 tot 70 jaar. Er zijn een aantal zeer goede fietsers bij en de groep is ca. 40 man groot. 1/3 vrouwen 2/3 mannen. Er doen veel Canadezen mee (TDA wordt door Canada georganiseerd), zo’n 5-6 Nederlanders; verder mensen uit Engeland, Duitsland, Zuid-Afrika.
Er zijn ook een paar vrouwen die gewoon hard kunnen rijden. Het rijden in een peleton is fijn als het jouw juiste snelheid heeft; anders ga je stuk. Ik rijd veel alleen wat ik wel prettig vind maar ook af en toe wat langzamer gaat. Op ongeveer de helft van het traject staat de lunchtruck waar je iedereen weer tegenkomt.
Kortom, de groep is zeer gemeleerd en het zal nog blijken hoe het verder gaat."

's Morgens vroeg opstaan!

2009-01-21T11:24:00.004+01:00

Het dagritme in de Tour d'Afrique is heel wat anders dan thuis in Den Haag.
Zo staat Peter om 5:15-5:30 op. Dan is het een kwestie van aankleden, tent afbreken en met alle andere rotzooi inpakken, en ervoor zorgen dat je spullen in de truck komen. Dat laatste gebeurt deze eerste dagen nog niet relaxed. Iedereen probeert op tijd te vertrekken en het is dringen. Het ontbijt is rond 6:30 uur: lekkere dikke pap en brood en koffie. Vervolgens gaat iedereen op pad rond 07:00 uur. Soms alleen, soms in groepen. Rond 12:00 uur is er lunch.
Afhankelijk van het aantal kilometers en de omstandigheden onderweg, kom je rond 13:00/14:00 uur aan in het kamp. Dat kamp is een paar keer midden in de dessert geweest of in kleinere dorpen. Meestal worden we daar bewaakt door locale politie.
Om een uur of 17:00 krijgen alle riders een briefing over de volgende dag zodat je goed weet wat je kunt verwachten. Het aantal kilometers wordt aangegeven, de conditie van de weg, of er bergen zijn. Wat onverwacht kan zijn, is de wind. Die blies de eerste dag flink tegen en de eerste dag viel dan ook flink tegen.

Door het oog van de naald

2009-01-20T14:34:00.004+01:00

15 januari 2009 mailt Peter vanuit Luxor het volgende:

"Rond 11.30 in Luxor aan gekomen na een ritje van 90 KM. Ik ben door het oog van de naald gekropen. In Queno reed een "van" die van achteren aan kwam rijden met een jerrycan aan de zijkant. Hij reed met die jerrycan tegen mijn heup. De jerrycan viel gelukkig van de auto af en de auto reed met een rotvaart door. Ik maakte een 180 graden draai maar bleef op mijn fiets. Gelukkig was er geen ander verkeer. Ik ben me helemaal doodgeschrokken alhoewel ik niet zo schrikkerig ben. Het meisje dat naast me reed zag totaal bleek. Voor de rest gaat het O.K.

In Luxor zit ik in een hotel ( very very basic ) maar dit betekent: een bed en een douche en geen tent opzetten en kruipen.

Morgen 16 januari een rustdag en dan even kijken wat hier allemaal te zien is."

Achternagezeten door woestijnhonden

2009-01-19T13:39:00.004+01:00

Onderweg naar Safaga in de woestijn zaten een stuk of 5-6 woestijnhonden achter Peter aan. Net toen hij een stukje alleen reed. Peter: "Dat is een buitengewone vervelende ervaring. Dan moet je wel even doorfietsen en hopen dat het net niet gebeurt op een heuvel." Peter had het geluk dat hij op dat moment juist bergafwaarts ging zodat hij de honden voor kon blijven. Wel bedacht hij zich dat hij zich niet heeft laten inenten tegen hondsdolheid.
Hmmm, een voorbereidingstip voor de volgende keer?

Eerste bericht van Peter zelf!

2009-01-16T15:29:00.003+01:00

Op 13 januari ontvingen we het eerste teken van leven van Peter. Een email waarin hij z'n eerste ervaringen in de Tour d'Afrique met ons deelt. Peter schrijft:

"Zojuist aangekomen in Safaga aan de rode zee na 4 etappes fietsen en ongeveer 500 km. Eerste dag was loodzwaar met veel tegenwind en nogal heuvelig. Was net op tijd aan in het dessert camp. De andere dagen waren beter alhoewel er een tussen zat van 168 km. Wat tegen valt is dat verdomde kamperen. Is ongeveer 50 jaar geleden dat ik dat voor het laatst gedaan heb. Je moet er gewoon leniger voor zijn dan ik ben. Ik had beter gymnastiekles kunnen nemen dan spinning. Elke morgen om 05.15 op en om 07.00 op de fiets is wel even wennen maar dat zal wel lukken. Vandaag in ieder geval in een hotel en lekker gedouched na 4 dagen."

Een anonieme donatie van 500 euro in december 2008 bracht Peter al tot aan Safaga. Daarnaast is er per 13 januari 2009 100 euro gedoneerd door diverse personen. Dit sponsort Peter voor 600 kilometer en stelt Malaria No More! in staat om 60 klamboes te distribueren waarmee het leven van 180 kinderen beschermd kan worden.

- Margret

Peter Hodes fietst 11.777 km dwars door Afrika In de strijd tegen malaria

2009-01-15T13:42:00.006+01:00

Zaterdag 10 januari 2009 begint Peter Hodes,een 60-jarige Hagenaar, in Caïro aan de eerste etappe van de 11.777 km lange Tour d’Afrique. Op 9 mei hoopt hijKaapstad te bereiken na al
fietsend 10 Afrikaanse landen doorkruist te hebben. Peter vervult hiermee een jarenlange droom.

Beschermd slapen onder een klamboe
Aan deze fietsuitdaging koppelt Peter een tweede: zoveel mogelijk geld inzamelen voor Malaria No More! Nederland. Deze Nederlandse stichting werft fondsen om bij te dragen aan de preventie en behandeling van malaria in Afrika. Dat is hard nodig want iedere 30 seconden overlijdt er een kind aan malaria en dat terwijl malaria te voorkomen is, o.a. door onder een geïmpregneerde klamboe te slapen. Al voor €10 kan de stichting ervoor zorgen dat zo’n klamboe op de juiste plek gebracht wordt en de lokale gemeenschap voorgelicht wordt over malaria. Het
streven is €11.777 op te halen, €1 per kilometer. Helpt u mee door een door u zelf bepaald aantal kilometers te sponsoren?
Uw steun zal Peter helpen zich over zijn zadelpijn en andere ontberingen heen te zetten. Daarnaast beschermt u tevens met uw steun het leven van kinderen tegen de dodelijke ziekte malaria.
Met enige regelmaat zullen wij van Malaria No More! berichten hoe het Peter vergaat, hoever het aantal gesponsorde kilometers hem gebracht hebben en hoeveel klamboes er opgehaald zijn.

- Margret van Gaalen en Henk-Jan van Hees van Malaria No More! Nederland

Wereldmalariadag vormt start van uniek kunstproject!

2008-04-25T15:46:00.011+02:00

In het kader van Wereld Malaria Dag op 25 april 2008, duikt deze projectie van de malariamug – hier op het Museumplein in Amsterdam - op tal van plaatsen onverwacht op om aandacht te vragen voor de bestrijding van één van ’s werelds dodelijkste ziekten. Malaria eist elke dertig seconden een kinderleven. Vooral in Afrika en Azië is de ziekte de belangrijkste veroorzaker van sterfte onder kinderen jonger dan vijf jaar. De projectie is een initiatief van Malaria No More! dat geld inzamelt voor het bestrijden van malaria door middel van medicijnen, geïmpregneerde muskietennetten en voorlichting.

Finish

2008-01-31T16:54:00.000+01:00

Meteen na de finish in Dakar was ons team aan een welverdiende vakantie toe. Julian onze steun en toeverlaat in dit sponsorproject vertrok voor vier weken naar down-under. Afgelopen maandag was hij weer terug, met alle beelden en verhalen van de rally. Enorm indrukwekkend. Klik hiernaast op de 'diashow' voor een eerste indruk.

De muskietennetten die Malaria No More heeft meegegeven hebben het team tijdens de reis goed tegen de muggen kunnen beschermen. Ook de lokale bevolking was erg blij met de netten die aan hen door het team werden uitgereikt. Dat Malaria een erg groot probleem is in Afrika bewijst onderstaande foto wel. Geen billboard met reclame voor een of ander lifestyleproduct, maar de keiharde facts van malaria. Laten we hen blijven helpen!

Ambulance gestrand in de woestijn

2007-12-08T13:06:00.000+01:00

De coach en de jongens van het 'Zero2Hero' team hebben inmiddels de Sahara verlaten maar niet in hun ambulance. Die is gestrand in de woestijn en zal daar als een monument blijven staan. Super dat ze de gehele reis deel uitmaken van een konvooi van 7 wagens met fantastische reisgenoten: zo heeft het team van de dierenambulance hun vervoermiddel aangeboden en kunnen de jongens hun tocht voortzetten in - toch - een ambulance.

De Mozzi car, omgespoten tot een zwerm muggen die 'Zero2Hero' met film- en fotocamera op de voet volgt, vertoont geen enkele hapering en heeft de reis door de woestijn goed doorstaan.

De muskietennetten van Tropicare zijn in gebruik genomen en functioneren uitstekend. Zo is ook een begin gemaakt met het innemen van de profylaxe anti-malariatabletten van GlaxoSmithKline - Gezond Op Reis om te voorkomen dat ze malaria oplopen.

We kijken uit naar de volgende berichten van het 'Zero2Hero' team en hun volgteam!

Al met al heeft de tocht door de Sahara langer geduurd dan gepland en zijn ze nog niet in Dakar aangekomen. Dat zal naar verwachting dit weekend gebeuren. Na een rustdag zal het konvooi dan richting Banjul en Gambia gaan waar muskietennetten worden uitgedeeld.

De bevolking, die in malariagebied woont, kan zich niet met profylaxe anti-malariatabletten beschermen maar bescherming is wel mogelijk door te slapen onder met insecticide geimpregneerde muskietennetten. Mochten ze malaria hebben opgelopen, dan bestaan er medicijnen (ACT - Artemisinine Combinatie Therapie) waardoor men ook van de meest ernstige (en dodelijke) vorm van malaria kan genezen. Voorwaarde is wel dat de bevolking toegang heeft tot deze preventieve en genezende middelen en dat men vertrouwd is met de wijze waarop die middelen gebruikt, onderhouden en ingenomen moeten worden. Malaria No More! Nederland maakt dit mogelijk waarbij uw steun hard nodig is. Ga naar http://www.malarianomore.nl/ en kijk wat u kunt doen.

Komende 5 dagen geen contact met de buitenwereld

2007-11-27T10:02:00.000+01:00

Communicatie met de buitenwereld tijdens deze rally is niet vanzelfsprekend, als je 10-16 uur aan het rijden bent en nauwelijks tijd hebt om bij te komen. Vannacht kregen we dan bericht via email hoe het t.n.t. gegaan is. Zo kreeg de ambulance iets onder Parijs pech: een gebroken V-snaar maar doordat ze in een convooi met 6 teams rijden, reed de ambulance door hulp van anderen binnen 20 minuten alweer op de weg.

Waar de rally om draait, wordt mooi verwoord door Julian Watson:

The Amsterdam Dakar Challenge is truly a rally of comradeship which the Caribbean team is starting to realize, with some warm hospitality in the winter of southern Europe. The team drives now in a convoy of 7 cars, Eric and Herman driving an animal ambulance from Alkmaar,
Joris and Sierd in a Daihatsu Rocky, Talitha and Vera in a Mitsubish Van, Jilmer and Mark in a Volkswagon, Joos and Lud in a Nissan Patrol and Arian and Manfred also in a Nissan Patrol and ofcourse Julian and Bodil in the Peugot .
On a personal level the team is now coming to a serious time of reflection, commitment and pure experience, friendships are made and team bonding becomes the most important as day by day the team want to be back with their families and friends and home comforts.

Vandaag rijdt het team de Sahara binnen waar geen telefonisch contact met de buitenwereld zal zijn. Een lokale gids zal hen de juiste weg door de woestijn wijzen.

Succes boys tijdens jullie woestijntrip!!!

Op Afrikaanse bodem!

2007-11-23T15:46:00.000+01:00

21 november zijn de jongens van Zero2Hero alsmede hun coach en het persteam dat hen volgt, aangekomen in Marokko. Hun eerste kennismaking met Afrikaanse bodem! Na een rustdag in Marakkech rijden ze vandaag door naar Agadir, een stuk van zo'n 265 kilometer.

Zolang ze in Noord-Afrika verblijven, is het niet nodig dat ze zich preventief tegen malaria beschermen. Dat gaat pas een rol spelen als ze dichterbij Senegal komen.

Start

2007-11-20T17:25:00.000+01:00

Afgelopen zaterdag is onze auto op weg gegaan naar Dakar. De komende 25 dagen zullen zij 7.500 kilometer afleggen om onder andere onze muskietennetten af te leveren in Senegal. Via dit blog zullen we verslag doen van de race en de ervaring van onze 'racers'.

Feest!

2007-11-16T10:55:00.000+01:00

Gisteravond werden de auto's van Zero-2-Hero en Malaria No More! aan het publiek gepresenteerd. Voor 'de kantine' in Amsterdam Zeeburg stonden de twee teams opgesteld met hun auto. Natuurlijk ging onze aandacht uit naar de 'Mozzi Car'. Nu deze beplakt is met de stickers van de stichting en van onze sponsors begint deze er steeds meer uit te zien als een echte Rally-auto. Tot aan de start a.s. zaterdag wordt er nog hard doorgewerkt aan de auto. Hierbij alvast een paar plaatjes.

Wie weet zien we jullie wel bij de start a.s. zaterdag op het NDSM terrein!

NB. Vergeet niet dat jullie nog steeds het team kunnen sponsoren. Klik op de donatielink in het menu hiernaast.

Mozzi Car

2007-11-12T23:12:00.000+01:00

Hoe helpen wij?

2007-11-09T18:22:00.000+01:00

De jongens van het ‘Zero 2 Hero’ team, hun coach, de fotograaf en de filmer zijn goed tegen malaria beschermd voordat ze de landen waar malaria heerst (Senegal en Gambia) binnen rijden. Ze slikken preventief malariatabletten (via GlaxoSmithKline) en slapen ’s nachts onder geïmpregneerde muskietennetten (via Tropenzorg).

De bewoners van malariagebieden, die permanent bloot gesteld zijn aan de dreiging van malaria, kunnen echter niet dagelijks preventief malariamedicijnen slikken. En onze auto kon maar 30 geïmpregneerde muskietennetten meenemen om in Senegal en Gambia uit te delen.

U kunt ons echter wel helpen om meer netten in malariagebieden uit te delen. Steun daarom Malaria No More! in haar werk.

Malaria No More! werft fondsen om d.m.v. effectieve malaria-interventies een bijdrage te leveren aan de preventie en genezing van malaria. Door bijvoorbeeld €10 ,- over te maken op de ABN-AMRO rekening 56.10.25.312 o.v.v. Dakarrally stelt u Malaria No More! bijvoorbeeld in staat om een geïmpregneerd muskietennet aan te schaffen, het naar de gebruikers te brengen en deze voor te lichten over malaria, hoe het te voorkomen, hoe de muskietennetten te gebruiken en wat te doen bij herkenning van malariasymptomen.

Doneren kan ook via de donatiemodule op de website van Malaria No More!

De route

2007-11-08T22:19:00.000+01:00